Schellenberg 2 vii 1704

Książę Marlborough podczas swojej kampanii dunajskiej przeprowadził operację, która znacząco odmieniła losy wojny. Historia nie spekuluje, ale jest oczywiste, że bez wsparcia angielsko-holenderskiego korpusu ekspedycyjnego, Wiedeń mógłby paść ofiarą wojsk Maksymiliana Bawarskiego, co z kolei mogło oznaczać kres dynastii Habsburgów w Świętym Cesarstwie Rzymskim. Klęska Bawarii pod Schellenberg (Donauwörth) zbliżyła ten kraj do upadku. Zaraz po bitwie Marlborough oraz jego sojusznik, margrabia Ludwik Wilhelm badeński, dotarli do granic księstwa, które i tak już było mocno wyniszczone przez działania wojenne. Wyjątkowość tego przedsięwzięcia polegała nie tylko na pokonaniu połowy kontynentu, ale również na tym, że Francuzi przez długi czas nie byli świadomi prawdziwych zamiarów marszu, do chwili gdy wojska Marlborough niespodziewanie skierowały się znad Środkowego Renu na wschód. Przez dłuższy okres księciu zagrażały francuskie jednostki, które mogły zaatakować jego flankę. Francuzi przewidywali taki ruch, ale mimo to nie zapobiegli mu. Marsz został zaplanowany z wielką precyzją i rozwagą, ponieważ priorytetem Marlborough było utrzymanie dobrej kondycji fizycznej i morale jego żołnierzy, a nie wyłącznie szybkość działania.