Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Rzym I antioch III wielki
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Rzymska Republika w latach 218–188 p.n.e. jawi się jako dojrzała i dynamiczna, ciągle zaangażowana w konflikty zbrojne. W tym okresie różne rody rzymskie miały niejednokrotnie odmienne wizje dotyczące strategicznych celów państwa, ale większość obywateli była zgodna co do potrzeby ekspansji terytorialnej jako klucza do sukcesu. Rzym postrzegał swoje terytorium jako „oblężoną twierdzę”, co wymuszało ciągłą gotowość do działań zbrojnych na nieznanych wcześniej terenach. Wyprawa do Kartaginy i zwycięstwo nad Hannibalem w drugiej wojnie punickiej (218–201 p.n.e.) były konsekwencją długotrwałych napięć związanych z zagrożeniem ze strony sycylijskiej Kartaginy, do którego z czasem przyłączył się Rzym, jak w konflikcie o Messynę w 264 p.n.e. Jednak po klęsce Kartaginy w 201 r. p.n.e., decyzja o wyprawach do Azji Mniejszej pozostała w dużej mierze niezrozumiana. Rzymska Republika, jako autorytet w kwestiach moralnych i prawnych, uzurpowala sobie rolę zarówno oskarżyciela, jak i sędziego wobec kultury hellenistycznej, a legiony były jedynie wykonawcami decyzji senatu.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Rzymska Republika w latach 218–188 p.n.e. jawi się jako dojrzała i dynamiczna, ciągle zaangażowana w konflikty zbrojne. W tym okresie różne rody rzymskie miały niejednokrotnie odmienne wizje dotyczące strategicznych celów państwa, ale większość obywateli była zgodna co do potrzeby ekspansji terytorialnej jako klucza do sukcesu. Rzym postrzegał swoje terytorium jako „oblężoną twierdzę”, co wymuszało ciągłą gotowość do działań zbrojnych na nieznanych wcześniej terenach. Wyprawa do Kartaginy i zwycięstwo nad Hannibalem w drugiej wojnie punickiej (218–201 p.n.e.) były konsekwencją długotrwałych napięć związanych z zagrożeniem ze strony sycylijskiej Kartaginy, do którego z czasem przyłączył się Rzym, jak w konflikcie o Messynę w 264 p.n.e. Jednak po klęsce Kartaginy w 201 r. p.n.e., decyzja o wyprawach do Azji Mniejszej pozostała w dużej mierze niezrozumiana. Rzymska Republika, jako autorytet w kwestiach moralnych i prawnych, uzurpowala sobie rolę zarówno oskarżyciela, jak i sędziego wobec kultury hellenistycznej, a legiony były jedynie wykonawcami decyzji senatu.
