Równowaga gatunków a równowaga społeczna

Opracowanie przedstawia polskie spojrzenie na łowiectwo, podkreślając możliwości budowania dialogu między myśliwymi a osobami niezaangażowanymi w tę działalność. Autorzy podejmują próbę analizy opóźnionej recepcji posthumanizmu w Polsce, który wywodzi się z filozofii pokolenia 68. Współczesny posthumanizm, akcentujący zdolność natury do samoregulacji, zdobywa duże poparcie wśród młodych ludzi, zwłaszcza kobiet zamieszkujących duże miasta. Pogląd ten jest często krytyczny wobec racjonalnego zarządzania populacjami dzikich zwierząt, co ilustruje m.in. film "Pokot", do którego odnosi się jeden z fragmentów książki. Teksty zgromadzone w książce często odwołują się do specyfiki łowiectwa w regionie Pomorza Środkowego, który sprzyja gospodarce łowieckiej i jest miejscem wielu inicjatyw promujących ekologię łowiecką. Autorzy wierzą, że edukacja, rozpoczynająca się od najwcześniejszych etapów kształcenia, aż po studia akademickie, jest kluczową drogą do znalezienia wspólnego języka między zwolennikami i krytykami łowiectwa. Fundamentalne znaczenie ma tu osiągnięcie społecznego porozumienia w kwestii ekologii łowieckiej, co jest tym bardziej istotne, że udało się już uzyskać względną równowagę gatunkową wśród dzikiej zwierzyny. Książka nie pretenduje do stanowienia końcowego autorytetu, lecz jest zaproszeniem do dalszej dyskusji i wymiany poglądów.