Religia jako idolatria. Esej filozoficzny o nieuchronności elementów idolatrycznych w religii

Religia często wydaje się przedsięwzięciem nieosiągalnym. Jej misją jest oddawanie czci temu, co absolutne i nieskończone, ale paradoksalnie może to być realizowane tylko przez wykorzystanie materialnych przedmiotów z codziennego życia. Dążąc do nieskończoności, religia w rzeczywistości łapie to, co jest ograniczone, ale mimo to wnosi do ludzkiego życia powiew nieskończoności, obdarzając je niezwykłym i niemalże boskim blaskiem.Idole religijne pełnią podobną rolę jak metafory w myśleniu, w tym w nauce. Ich używanie nie jest problematyczne, o ile ludzie są świadomi, że nie powinny być interpretowane dosłownie. Problemy zaczynają się dopiero wtedy, gdy wierzący utożsamia idole z rzeczywistym obiektem czci, co może prowadzić do nadmiernego oddawania im hołdu. Jeśli jednak ludzie potrafią docenić ich symboliczny charakter, idole mogą być cennym łącznikiem z sacrum. W takim ujęciu idolatria nie musi niszczyć religii, lecz może stanowić jej cenny komponent. Niemniej jednak, idolatria staje się rzeczywiście niebezpieczna w kontekście ludzi lub instytucji religijnych, które przyćmiewają prawdziwe oblicze Boga, uzurpując sobie prawo do działania w Jego imieniu i w gruncie rzeczy usiłując Go zastąpić.