Pustynia w ogniu 1940-1943 (1)

W okresie między październikiem 1940 a marcem 1941 roku, sytuacja polityczno-militarna w rejonie Morza Śródziemnego była dynamiczna i pełna napięć. Podczas gdy w lutym 1941 roku Niemcy zaczęli przemieszczać swoje siły do Afryki Północnej, działania te trwały aż do stycznia 1942 roku. Na przełomie stycznia i września 1942 roku alianci niemal sięgnęli po zwycięstwo, jednak ich wysiłki nie zawsze przynosiły oczekiwane rezultaty.8 kwietnia generał Gambier-Parry otrzymał rozkaz odwrotu, próbując opuścić okrążenie. Mimo to, jego kolumna została rozgromiona przez skoncentrowany boczny ogień czołgów i dział, w tym 88-milimetrowych armat przeciwlotniczych. Zaledwie część awangardy zdołała przełamać linie wroga. Kolejna próba przebicia się na zachód również została udaremniona. Udało się to jedynie dwóm szwadronom 3. Zmotoryzowanej Brygady hinduskiej i fragmentowi 1. pułku artylerii królewskiej, które w szaleńczym ataku dotarły do El Adem, zdobywając po drodze 300 jeńców.Niestety, o godzinie 9.00 generał Gambier-Parry został zmuszony do kapitulacji, stając się jeńcem wojennym razem ze sztabem 2. Dywizji Pancernej i 3 000 żołnierzy. Niemcy zdobyli przy tej okazji liczne pojazdy i materiały pędne, które były kluczowe dla kontynuacji ofensywy Rommla na wschód. Wśród zdobytych przedmiotów znalazły się gogle ochronne Gambier-Parry'ego, które Rommel sobie zarekwirował, mówiąc, że nawet generał ma prawo do łupu.