Przestrzenie autonomii - sztuka, filozofia, kultur

Zbiór artykułów zawartych w tym tomie stara się odpowiedzieć na pytanie o to, co z historycznego pojęcia autonomii sztuki przetrwało do naszych czasów i jak miałaby wyglądać nowa wersja tej autonomii. Czy koncepcja sztuki wypracowana przez filozofię nowożytną, z własnym językiem, logiką i środkami wyrazu, jest nadal aktualna? Zastanawiamy się również, czy filozofia, która towarzyszy autonomicznej sztuce i uzasadnia jej wartości, jest w stanie sprostać coraz bardziej spolaryzowanym podejściom do tradycji filozoficznej oraz nowych stylów pisarskich, zbliżających się do literatury. W kontekście dominującego zwrotu performatywnego pojawia się pytanie, czy wpływa on jedynie na autonomię samych dzieł, czy również dekonstrukcję innych aspektów sytuacji estetycznej. Istotnym zagadnieniem jest rola dawnych kategorii estetycznych, takich jak twórczość, doświadczenie estetyczne czy percepcja, w nowoczesnych praktykach sztuki pozbawionej dzieł, gdzie pojawiają się nowo zinterpretowane pojęcia takie jak zdarzenie, gra i wspólnota.Z badań wynika także pytanie, jak w filozoficznych, estetycznych oraz społeczno-politycznych kategoriach oceniać tezę o powrocie realnego. W jakim stopniu autonomia sztuki może się rozwijać w ramach współczesnego społeczeństwa? A także, w jaki sposób otoczenie rynkowe, silna instytucjonalizacja świata sztuki, subsydia państwowe oraz różnorodne polityki kulturalne wpływają na samosterowność sztuki i jej wolność wypowiedzi? Dyskusję na ten temat podejmują specjaliści z różnych dziedzin, takich jak filozofia, estetyka, kulturoznawstwo, filologia, kognitywistyka, teatrologia, performatyka, a także sami praktycy - artyści i muzealnicy.