Przesiadka

W sztuce Jarosława Jakubowskiego pod tytułem "Przesiadka", widz zostaje wciągnięty w introspektywne studium lęku i samotności, inspirowane postacią Antoniego Kępińskiego, znakomitego polskiego psychiatry. Jakubowski nawiązuje do pracy Kępińskiego zatytułowanej "Lęk" z 1977 roku, w której lęk jest określany jako wewnętrzny proces psychiczny różniący się od zwykłego strachu. W tej dramatycznej opowieści wszyscy bohaterowie, niezależnie od swoich ról społecznych czy osobistego doświadczenia, zmagają się z różnymi formami lęku, co wpływa na ich samotność i relacje z innymi.W trzecim akcie tej sztuki Kępiński pojawia się jako Profesor, symboliczne wcielenie psychiatry, które nawiązuje do chochoła z "Wesela" Wyspiańskiego. Jego obecność wśród bohaterów, którzy gromadzą się na dworcowej poczekalni, może być rozumiana jako tkwiące w podświadomości wołanie o pomoc. Miejsce akcji, dworzec, odgrywa rolę symbolicznego przystanku w podróży, gdzie wszyscy uczestnicy doświadczają głębokiej przemiany.Na tej stacji PKP spotykają się różnorodne postacie: młody ksiądz-alkoholik Alan, nauczycielka-feministka Beata, klimatyczna aktywistka Maria, rozwiedziony Lucjan z byłą żoną Ireną, menelka Daria oraz młody samobójca o imionach Jacek/Joanna/Dimissa. Jakubowski maluje realistyczne i konfliktowe tło społeczne, w którym punktem wyjścia do refleksji nad współczesnym społeczeństwem polskim są prowokujące pytania oraz ich interakcje.W pierwszym akcie, przez niepokojące pytania menelki Darii "Kula czy krzyż", wyłania się główny konflikt, który następnie przechodzi w bardziej surrealistyczny drugi akt. Tutaj Dimissa, transseksualna postać z traumatyczną przeszłością, wciela się w kabaretową rolę, oskarżając swoich rodziców, Lucjana i Irenę, o odrzucenie, które doprowadziło do jej śmierci. To wszystko wprowadza element psychodramy o głębokiej i często groteskowej wymowie, domagającej się refleksji i rozwiązania.