Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet

Między 1933 a 1995 rokiem w konkursach literackich dla wiejskiej społeczności udział mogło wziąć aż dziewięćdziesiąt tysięcy kobiet. To liczba odpowiadająca populacji miasta wielkości Nowego Sącza lub połowie Olsztyna. Julianna pisała swoje pamiętniki nocami w latach trzydziestych, ukrywając to przed mężem. Danka spędzała poranki lat sześćdziesiątych na pisaniu, czekając, aż w piecu rozpali się ogień. W 1983 roku Teresa tworzyła swoje notatki podczas codziennych podróży PKS-em do masarni. Janka, mimo że pragnęła studiować filologię polską, musiała pomóc w gospodarstwie i dlatego także sięgnęła po pióro.Dla wielu uczestniczek pisanie pamiętników stało się sposobem na przyznanie sobie prawa do uwagi i uznania. Dzięki temu mogły spojrzeć na własne życie z dystansu, nadając mu znaczenie wychodzące poza prozę codzienności. Opowiadały o trudach, jak przemoc i bieda, przełamując społeczne normy. Antonina Tosiek przestudiowała setki rękopisów i maszynopisów, a także analizy naukowe, by przedstawić autentyczny obraz życia na polskiej wsi w XX wieku, gdzie prawdziwe historie często różnią się od popularnych stereotypów. Ta książka podkreśla różnorodność doświadczeń kobiet z terenów wiejskich i ich unikalne historie.