Przemoc i słowa

Publikacja książki "Eichmann w Jerozolimie" autorstwa Hannah Arendt wzbudziła znaczne kontrowersje i wywołała falę krytyki. Israel Gutman, uczestnik powstania w warszawskim getcie, jest prawdopodobnie pierwszą osobą, która przypisała Arendt etykietkę "żydowskiej antysemitki", oskarżając ją o nienawiść do samej siebie jako Żydówki. Takie stwierdzenia jak "Jewess pisząca pro-Eichmannowskie artykuły dla magazynu New Yorker" były na porządku dziennym w amerykańskich gazetach. Anti-Defamation League, organizacja żydowska zwalczająca antysemityzm w USA, rozpoczęła bezprecedensową kampanię przeciwko Arendt. Jej celem było zniszczenie reputacji autorki i usunięcie jej z pamięci publicznej poprzez oskarżenia o ukryty nazizm.Arendt w swojej pracy pokazuje, że Eichmann unikał prawdziwego życia, które wymaga odpowiedzialności za podjęte decyzje. Jego mentalność była zdominowana przez stereotypy, wyświechtane frazesy i ideologię pozbawioną refleksji. Gdyby zadał sobie trud, by zastanowić się nad podstawowymi pytaniami o istotę okrucieństwa, wolności czy władzy, mógłby uniknąć duchowego upadku. Myślenie bowiem ma zdolność podważania zastanych norm i kwestionowania ich słuszności; nie tworzy sztywnych zasad, lecz umożliwia swobodną ocenę. Pozwala zatrzymać się i oderwać od codziennych obowiązków i schematów. W pewnym sensie, myślenie przypomina o śmierci, wyłączając człowieka z zewnętrznego świata i pozwalając mu prowadzić wewnętrzny dialog.