Przeciw szczęściu

"Agenda szczęścia" zakłada, że szczęście jest najwyższym dobrem, które można zmierzyć, a polityka publiczna powinna je promować. Jednak książka "Przeciw szczęściu" oferuje przenikliwą krytykę tego podejścia, wskazując jego braki i argumentując na rzecz zwrócenia uwagi na równość i sprawiedliwość. Napisana przez zespół interdyscyplinarnych autorów, książka zapewnia zarówno teoretyczną, jak i empiryczną analizę ograniczeń tego konceptu szczęścia. Autorzy podkreślają, że ruch ten bazuje na zachodniocentrycznej filozofii i próbie demograficznej. Wskazują, że postrzeganie szczęścia jako subiektywnej satysfakcji czy pozytywnych emocji jest dalekie od bogatszych koncepcji dobrego życia obecnych w różnych tradycjach. Kultury i subkultury różnią się w wartościowaniu szczęścia i satysfakcji życiowej. Co więcej, idea "agendy szczęścia" może konkurować z prawami, sprawiedliwością oraz równoważonym rozwojem, czasem ukrywając nierówności rasowe i płciowe. Autorzy sugerują zamiast tego połączenie różnorodnej myśli filozoficznej, etycznej i politycznej z krytyczną nauką społeczną. Proponują, by szczęście było celem drugorzędnym, realizowanym tylko w zgodzie z wymogami sprawiedliwości. Z książki dowiemy się m.in., jak warto myśleć o naturze szczęścia, w jaki sposób je mierzyć, a także kiedy te pomiary mogą być użyteczne dla polityki społecznej.