Pożycz mi rewolweru!

Wiech, uznawany za najprawdziwszego warszawskiego pisarza, doskonale uchwycił barwny język stolicy. Choć sam twierdził, że jedynie odtwarza miejscową gwarę, uznawany jest za jej znawcę, a może nawet współtwórcę. W jego dziełach nie znajdziemy wulgarności, a mimo to potrafi odwzorować język ulicy z niezwykłą precyzją i elegancją. Jego opowiadania mają także ostrze krytyki społecznej, w których bezlitośnie ukazuje nasze przywary, takie jak pijaństwo czy awanturnictwo.Michał Choromański mówił o nim jako o jednym z najwybitniejszych współczesnych pisarzy polskich, pełnym pomysłów i erudycyjnej moralności. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska postrzegała Wiecha jako gentlemana, dowcipnego, ale i wzruszającego, którego felietony pełne są oryginalnych spostrzeżeń i twórczej pracy. Antoni Słonimski natomiast ocenił jego twórczość jako osiągającą poważne efekty, mimo niepoważnych zamierzeń.Prezentowany tom, pochodzący z planowanej pełnej edycji "Opowiadań przedwojennych Wiecha", to starannie przygotowane kopie pierwotnych publikacji prasowych z lat 1936 i 1937, prezentowane po raz pierwszy w formie książkowej. Wiech wciąż bawi kolejne pokolenia – od dziadków przez rodziców, aż po dzieci i wnuki – rozśmieszając i jednocześnie wzbudzając dreszcze. To prawdziwie przedwojenne opowiadania, zachowujące przedwojenną jakość.