Portrety Uczonych. Profesorowie Uniwersytetu Warszawskiego po 1945. A-K

Pierwsza część tomu trzeciego "Portretów Uczonych" (AK) oferuje biograficzne eseje prezentujące wybitne postacie, których istotne osiągnięcia naukowe i dydaktyczne miały miejsce po 1945 roku. Opisane zostaną osoby, które sukcesywnie odbudowywały Uniwersytet po wojennych zniszczeniach, podnosząc jego społeczny autorytet i naukową renomę.W tomie przedstawiono 186 uczonych o bardzo różnorodnych życiorysach. Niektórzy przyszli na świat jeszcze w XIX wieku, zdobywali wyższe wykształcenie podczas I wojny światowej lub tuż po niej, a swoje kariery zawodowe rozwijali w czasach II Rzeczypospolitej, by po II wojnie stać się autorytetami w swoim środowisku. Inni zdecydowali się na emigrację, co wiązało się z zerwaniem więzi z Uniwersytetem, ale zaowocowało zananymi sukcesami naukowymi i kontynuacją kontaktów z Polską. Byli również tacy, którzy po wojnie wrócili do kraju z zagranicy. Komplikacje życiowe wpłynęły na arbitralne przypisanie postaci do drugiego lub trzeciego tomu. Liczniejszą grupę w tym tomie stanowią uczeni urodzeni między wojnami, którzy rozwijali się moralnie i intelektualnie w dwudziestoleciu, a z takim przygotowaniem kontynuowali działalność w powojennej Polsce. Nie brakuje także osób, których całe świadome życie i intelektualne formowanie miało miejsce w czasach PRL oraz po odzyskaniu pełnej suwerenności przez Polskę.Część esejów została napisana specjalnie dla "Monumentów", część przez współpracowników dane uczonego, a inne to przedruki wcześniej opublikowanych materiałów. Celem redaktorów naukowych nie było stworzenie zwięzłych, słownikowych biogramów, lecz przybliżenie najważniejszych osobistości akademickiego środowiska zainteresowanym czytelnikom, dlatego teksty mają charakter zarówno eseistyczny czy wspomnieniowy, jak i bardziej naukowy z dodatkowymi przypisami i odnośnikami. Każdy esej uzupełnia standardowy biogram encyklopedyczny.