Popiersie cesarza. Naczelnik stacji Fallmerayer. Lewiatan

W końcowej fazie twórczości Rotha, twórcy zauważającego iluzoryczne aspekty autodestrukcji, jak wspomina David Bronsen, wschodnioeuropejski odpowiednik Ulissesa dostrzega próżnię w swoim dotychczasowym podejściu, które było usytuowane poza namacalną rzeczywistością. Zdaje się on obrać kierunek na świadome zanurzenie się w tejże pustce.Podobny los spotyka Nissena Pieczenika, który znajduje swoje prawdziwe miejsce, będąc zanurzonym w oceanicznych głębinach, tuż obok Lewiatana. Zarówno na początku, jak i na końcu swojej drogi, Roth powraca, by połączyć Ostjudentum z motywem austriackim, zestawiając metaforę habsburską z żydowską. Postaci takie jak Nissen Pieczenik czy ostatni z rodu Trotta odgrywają kluczową rolę w tej narracji. Trotta decyduje się na milczenie oraz czyn zbrojny, rezygnując z literackich zapędów, gdyż wybiera los zaginionego, a nie historyka zapomnianych zdarzeń.Na tej etapie swojej kariery Roth całkowicie rozmywa wszelkie rzeczywiste punkty odniesienia, niszcząc grunt pod jakiekolwiek narracyjne budowle. Jedyną pozostałą mu alternatywą jest przestrzeń wyobraźni: jego proza przybiera formę przypowieści, stając się stylizacją nicości i ironicznego zabiegu ucieczki w świat literatury.