Polskie klasztory. Historia zakonów i zabytków sakralnych

Termin 'klasztor' wywodzi się z łacińskiego określenia claustrum, oznaczającego 'miejsce zamknięte'. Jest to przestrzeń oddzielona od zewnętrznego świata, ale otwarta na duchowe głosy, które wprowadzają do środka osoby szukające głębszego powołania. Osoby te, przyjmując życie konsekrowane, zobowiązują się do przestrzegania ślubów czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, angażując się w życie wspólnotowe bądź pustelnicze za murami klasztoru. W Polsce funkcjonuje 61 zgromadzeń męskich oraz 151 żeńskich, liczących łącznie około 38 tysięcy zakonników i zakonnic. Klasztory to nie tylko miejsca zamieszkania zakonnych wspólnot, ale także świadkowie bogatej historii i zmian kulturowych, które zaszły na przestrzeni wieków. Wielu spośród tych budowli jest również świadectwem sztuki, z piętnem przeszłych epok. Początkowe struktury, datowane na epokę romańską i gotycką, były wielokrotnie przebudowywane, zwłaszcza w erze baroku. Nowsze klasztory czerpią inspirację z najbardziej archaicznych form architektury sakralnej. Obecni mieszkańcy tych budynków stoją przed wyzwaniem opieki nad nimi, aby mogły służyć przyszłym pokoleniom, oraz podziwiania i szerzenia duchowego piękna, które przesiąka historyczne mury.