Polska sarmacka. Historia zwykłych ludzi

Przed nami odkrycie życia ludzi, którzy nigdy nie znaleźli się na kartach historii. Anna Molska, mieszczka, z odwagą konfrontuje się z sędziami, zdecydowana, by nie ustąpić. Ludwik Skrzetuski klika nogą swego konia przed najechaniem na sąsiada, wspominając moment, gdy ojciec po raz pierwszy posadził go na grzbiecie wierzchowca. Michał Koźmian, drżącymi rękoma i z zakrwawionymi palcami, chowa kawałek cukru w kieszeni. Chłopka Marianna spogląda z modrymi oczami zza stosu siana na pana Walentego Szomańskiego, a między nimi zaczyna kiełkować uczucie. Od stawów rybnych przy śląskiej granicy po niezmierzone stepy za Chortycą, największą wyspą na Dnieprze. Od nieba pełnego mew nad zamożnym, nadbałtyckim Gdańskiem, przez ulice stołecznego Krakowa pełne szarych gołębi, po brzegi Morza Czarnego. Tak jawi się Rzeczpospolita Obojga Narodów, nadwiślańska Sarmacja Polaków, Litwinów, Rusinów i innych narodów, istniejące przez stulecia imperium w Europie Środkowej. Niemal każdy tutaj nosi broń – od szlachcianki i duchownego po ostatniego sługę. Każdego dnia życie może się nagle zakończyć. A jednak mimo tego niebezpieczeństwa, miliony ludzi urodzonych w Polsce sarmackiej między 1500 a 1800 rokiem przetrwały, zachowując dla nas swoje dziedzictwo: życie, języki i kulturę. Jaka naprawdę była Polska naszych przodków? Mateusz Wyżga poszukuje odpowiedzi w miejscach dotąd nieznanych, zastanawiając się, co robił husarz poza polem bitwy i jak wyglądało codzienne życie chłopki, gdy nie zajmowała się noworodkiem. Przed nami opowieść o zwykłych ludziach, której ślady przetrwały próbę czasu.