Polska dyplomacja wobec kwestii żydowskiej w latach 1932-1939

Lata trzydzieste XX wieku były okresem intensyfikujących się wyzwań zarówno w polityce międzynarodowej, jak i wewnętrznej wielu krajów. W tym czasie, na arenie światowej, jednym z kluczowych tematów dyskusji było dramatyczne położenie ludności żydowskiej. Na pogarszającą się sytuację wpływały czynniki takie jak kryzys gospodarczy, narastający antysemityzm oraz polityka antyżydowska forsowana przez Adolfa Hitlera. W tym kontekście polska dyplomacja, kierowana przez Józefa Becka, musiała zająć stanowisko wobec tak zwanej "kwestii żydowskiej". Celem monografii jest analiza, jak ten problem był postrzegany przez polskich dyplomatów oraz jakie inicjatywy zostały podjęte w związku z tym zagadnieniem. Praca opisuje, jak zawiłości tej kwestii były związane z traktowaniem mniejszości przez Ligę Narodów, sytuacją uchodźców z nazistowskich Niemiec, a także z tzw. "kwestią palestyńską" oraz polityką brytyjską. Autorka zwraca szczególną uwagę na coraz silniejszą promocję emigracji jako rozwiązania kwestii żydowskiej oraz przedstawia wyzwania, które wiązały się z wdrażaniem takiej polityki w latach poprzedzających wybuch wojny.