Poezje wybrane

Zbiór poezji Krystyny Koneckiej jest 347. wydaniem w serii Biblioteka Poetów. Pierwszy tom tej serii, skupiający się na wyjątkowych utworach polskich poetów, został opublikowany 58 lat temu. Od roku 1967 czytelnicy LSW mogą cieszyć się dziełami poetów z różnych nurtów i stylów. Seria ta często prezentowała twórczość wybitnych poetów z całego świata, nieraz po raz pierwszy w Polsce. Poza indywidualnymi zbiorami poezji, Biblioteka Poetów gości także antologie, np. o tematyce legionowej, miłosnej czy religijnej. Czytając sonety Krystyny Koneckiej, zastanawia mnie, dlaczego w swoim wyborze twórczym postawiła na klasyczne formy sonetu. Nie są one bowiem ani przestarzałe, ani anachroniczne... Wręcz przeciwnie. Konecka, córka repatriantów z Wilna, urodzona w Dobiegniewie, swoje twórcze życie poświęciła pisaniu sonetów, mimo że zajmowała się również prozą publicystyczną i eseistyczną, a także fotografią. Można znaleźć teorie estetyczne łączące biografię artysty z konkretną wizją piękna... Życie jako dzieło sztuki, jak mawiali Delacroix czy David. Krystyna Konecka, znana mi z jej działalności artystycznej, podróżniczej i dziennikarskiej, to wszechstronna artystka, której twórczość można uznać za wyjątkową, ambitną i ponadczasową. Jej sukcesy wynikają z pracy, której efektem są arcydzieła, wymagające porządku i wzoru. Uważam, że to właśnie w ten sposób sonet stał się jedyną ścieżką jej twórczej ekspresji, pozwalając na pełną i odpowiedzialną wypowiedź, a nie kaprysem wrażliwej poetki. Według przedmowy Andrzeja Zaniewskiego, to głęboka potrzeba uporządkowanego tworzenia była przyczyną wyboru tego gatunku. W swoim wierszu "Spowiedź" Konecka zwraca się do Wilio, patronki poetów, wyznając z pokorą swoje oddanie sonetom. Chociaż otoczona estetykami i kanonami, zdecydowała się na formę klasyczną, omamiona stylem Mickiewicza. Poetka przyznaje się także do miłości do rymów, które potrafią utrzymać wers archaiczny, a także do czerpania inspirowanych lekcji z wileńskich ołtarzy i portali.