Początki państw. Litwa

Litwa była ostatnim krajem, który w dramatyczny sposób zaznaczył swoją obecność na średniowiecznej mapie Europy. Chociaż pierwsze wzmianki o tym państwie pochodzą z 1009 roku, to dopiero w XIII wieku rozpoczęła się jego faktyczna budowa. Wówczas Mendog, pierwszy znany z historii władca Litwy, pokonując północnych krzyżowców, koronował się na króla i przyjął chrześcijaństwo. Jednak przełom XIII i XIV wieku przyniósł młodemu państwu wiele wyzwań; na krótką chwilę powróciło pogaństwo, a walkom o władzę nie było końca. To książę Giedymin zdołał przywrócić krajowi stabilność i skierował swoją uwagę na podbój Rusi, z której wycofywali się wówczas Tatarzy. W tym okresie Litwini stanowili znaczącą siłę w regionie, tocząc zacięte walki z Krzyżakami, Kawalerami Mieczowymi, Moskwą, Polską, a nawet z bardziej oddaloną Węgrami. Pomimo deklarowanego przywiązania do własnych tradycji religijnych, Litwini wykazywali się tolerancją i otwartością zarówno wobec prawosławia, jak i katolickich misji. Następca Giedymina, Olgierd, kontynuował ekspansję swojego ojca na południe. Po jego śmierci Litwa stanęła przed kolejnym kryzysem dynastycznym, po którym nowy władca musiał podjąć decyzje kluczowe dla przyszłości ambitnego państwa.