Pochwała lenistwa i inne eseje

Bertrand Russell (1872-1970) to wybitny angielski filozof, matematyk, logik oraz pisarz, który zdobył Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury w 1950 roku. Jako jeden z pionierów filozofii analitycznej, Russell czerpał wiedzę od Ludwiga Wittgensteina i współtworzył wraz z Alfredem Northem Whiteheadem ważne dzieło „Principia Mathematica”. Jego dorobek literacki obejmuje wiele książek, w tym zbiory esejów takie jak „Pochwała lenistwa” z 1937 roku. W tekstach tych Russell bada zagadnienia łączące filozofię, socjologię i etykę, poruszając przy tym tematy związane z faszyzmem, socjalizmem czy wychowaniem młodzieży, a nawet kwestiami tak nietypowymi jak komety i owady. W jednym ze swoich eseistycznych rozważań marzy o świecie, gdzie ludzie pracują zaledwie cztery godziny dziennie, co pozwala im rozwijać pasje i zainteresowania bez obaw o byt materialny. Przedstawia wizję społeczeństwa, gdzie naukowcy i artyści mogliby się w pełni realizować, a lekarze i nauczyciele mieliby czas na ciągłe podnoszenie swoich kwalifikacji. Żyjąc w spokojnym i bezpiecznym świecie, jednostki miałyby więcej radości i mniej stresu, co prowadziłoby do ogólnego polepszenia relacji społecznych i zmniejszenia skłonności do konfliktów. Russell podkreśla, że rozwój technologii i metod produkcji daje nam możliwość stworzenia takiego świata, ale niestety wciąż wybieramy przepracowanie dla jednych i ubóstwo dla innych. W jego ocenie, czas już skończyć z nierozsądnym podejściem do pracy i czasu wolnego.