Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Pocałunki ludu. Poezja i krytyka po roku 2000
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
„Pocałunki ludu” to esej skupiający się na poezji jako narzędziu analizy krytycznej późnego kapitalizmu i poszukiwaniu dróg do stworzenia lepszego świata. Autor przygląda się krytyce literackiej z pierwszych lat XXI wieku, aby opisać, jak proces postmodernizacji wpłynął na polską poezję, odbierając jej potencjał do wyrażania politycznej nadziei na przyszłość i zmiany społeczne. Wpisując się w dyskusję na temat poetów i poetek znajdujących się na marginesie kultury głównego nurtu, Kujawa odrzuca tradycyjne podejście do interpretacji. Zamiast tego stawia na immanentną analizę poezji, gdzie znaczenie nie jest głównym celem, co pozwala na lepsze umieszczenie liryki w kontekście społecznym. W tym ujęciu wiersz nie jest już jedynie echem klasowych relacji, ale staje się aktywnym elementem tworzenia nowej podmiotowości i inicjatywą do wykreowania alternatywnej rzeczywistości.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
„Pocałunki ludu” to esej skupiający się na poezji jako narzędziu analizy krytycznej późnego kapitalizmu i poszukiwaniu dróg do stworzenia lepszego świata. Autor przygląda się krytyce literackiej z pierwszych lat XXI wieku, aby opisać, jak proces postmodernizacji wpłynął na polską poezję, odbierając jej potencjał do wyrażania politycznej nadziei na przyszłość i zmiany społeczne. Wpisując się w dyskusję na temat poetów i poetek znajdujących się na marginesie kultury głównego nurtu, Kujawa odrzuca tradycyjne podejście do interpretacji. Zamiast tego stawia na immanentną analizę poezji, gdzie znaczenie nie jest głównym celem, co pozwala na lepsze umieszczenie liryki w kontekście społecznym. W tym ujęciu wiersz nie jest już jedynie echem klasowych relacji, ale staje się aktywnym elementem tworzenia nowej podmiotowości i inicjatywą do wykreowania alternatywnej rzeczywistości.
