Po wojnie, z pomocą Bożą, już niebawem... Pisma Kopla i Mirki Piżyców o życiu w getcie i okupowanej Warszawie

Książka ta jest zbiorem opowieści autorstwa Kopla i Mirki Piżyców, którzy części swojej historii zdołali zapisać po ucieczce z warszawskiego getta, żyjąc w ukryciu po stronie aryjskiej. Kopel, aktywny syjonista i działacz społeczny, znany był z angażowania się w działalność edukacyjną — tworzył szkoły hebrajskie i prowadził dziecięcy chór w getcie. Jego córka, Mirka, w momencie wybuchu wojny planowała studia medyczne i pracowała w domu dziecka w getcie.Kopel w swoich notatkach dokumentuje życie w getcie, własną aktywność społeczną oraz tragiczne losy bliskiej rodziny, z której niewielu przetrwało koszmar wojny. Mirka w swoim dzienniku przedstawia dramatyczne wydarzenia od okresu wielkiej akcji likwidacyjnej w 1942 roku po początek powstania w getcie warszawskim w kwietniu 1943 roku, kiedy to udało się jej i ojcu zbiec. Jej młodsza siostra, Rutka, wraz z matką opuściły getto tydzień wcześniej. Cała czwórka zdołała przetrwać w ukryciu, a po wojnie rodzina Piżyców wyjechała najpierw do Szwecji, a potem do Izraela.Fragment z dziennika Mirki odsłania brutalność tamtych czasów: przerażające opisy działań nazistów, ich bezlitosną przemoc i cierpienie, które zadawali niewinnym ludziom. Tekst Mirki jest świadectwem tego, co działo się za murami getta. Pozycja ta nie tylko zbiera pisma Kopla i Mirki, ale także zawiera fotografie, notatki z aryjskiej strony oraz zestawienie wydarzeń, które pozwala zrozumieć złożoność tamtych lat.