Po prostu Anne

Książka „Po prostu Anne” miała być współczesną wersją „Ani z Zielonego Wzgórza”, tymczasem okazała się dramatyczna i kompletnie inna od oryginału. Pomijając fakt, że była okropnie dłużąca się i nudna, nie miała w sobie ani ciepła, ani poczucia humoru, które tak uwielbiam w klasycznej Ani. Wręcz przeciwnie, fabuła była pełna absurdalnych treści i przesiąknięta polityką. Mam na myśli typowo lewicowe wątki, ale nie chodzi tu o moje osobiste poglądy, bo wcale nie są specjalnie prawicowe. Problem polega na tym, że głównym wątkiem książki stały się: związki poliamoryczne, orientacja seksualna, tożsamość płciowa i zaimki osobowe. Naprawdę nie potrafię zrozumieć, czy współczesna literatura młodzieżowa nie ma już żadnych innych tematów poza seksualnością i orientacją? Całość sprawiała wrażenie przesadnie wymuszonej i ciężkiej, przez co lektura była dla mnie męcząca i nieprzyjemna. O ile klasyczna Ania była pełna uroku, ciepła i zabawnych sytuacji, to „Po prostu Anne” niestety okazała się pozycją, która nie spełniła żadnych moich oczekiwań i zamiast przyjemności przyniosła raczej frustrację.