Pluton pancerny batalionu „Zośka”

Pluton Pancerny z Batalionu „Zośka” Grupy „Radosław” powstał w trakcie Powstania Warszawskiego, po tym jak walczący zdobyli czołgi na Woli. Ze względu na kluczowe znaczenie tego ciężkiego sprzętu, do jednostki dołączano nie tylko dowódców i kilku żołnierzy z Batalionu „Zośka”, ale także doświadczonych weteranów wojsk pancernych, jednostek zmechanizowanych oraz wykwalifikowanych mechaników. Gdy nie było już więcej czołgów do dyspozycji, Pluton Pancerny został przekształcony w elitarną jednostkę piechoty, której członkowie wykazywali się dużą odwagą i gotowością do podejmowania niekonwencjonalnych działań, takich jak na przykład innowacyjna służba w kanałach miasta. W odróżnieniu od innych jednostek Batalionu „Zośka”, żołnierze Plutonu poznawali się dopiero w trakcie walk. To tłumaczy, dlaczego zachowało się tak niewiele informacji na temat tej grupy. Po emigracji w 1971 roku, w bardziej sprzyjających warunkach życia i pracy, nawiązałam kontakt z kolegami, którzy także znaleźli się na Zachodzie. Rozbudowana korespondencja z nimi stała się początkiem dokumentacji historii Plutonu Pancernego. Okazało się, że wspomnienia o wspólnych przeżyciach pozostały żywe. Po wyzwoleniu Polski spod wpływów Związku Radzieckiego, mogłam kontynuować zbieranie materiałów już w kraju. Zgromadziłam relacje, nagrane wywiady oraz dokumenty z archiwum Grupy „Radosław”. Praca ta zajęła wiele lat ze względu na ogrom materiału, obejmującego cały szlak bojowy Plutonu: od Woli, przez Stare Miasto, Czerniaków, Mokotów, aż po Śródmieście, gdzie zakończyła się kapitulacją.