Plac Świętej Elżbiety

Rudolf Jašík (2 grudnia 1919, Turzówka – 30 lipca 1960, Bratysława, uznawany za jednego z najwybitniejszych twórców literatury słowackiej i światowej) w swojej książce "Plac Świętej Elżbiety" wnikliwie przedstawia realia drugiej wojny światowej. Na tle wojskowych mundurów w brudnej zieleni i czerni, pojawia się motyw miłości, ukazanej jako najważniejsza wartość ludzkiego istnienia. "Miłość jest nieśmiertelna. Nie umiera. Tylko idzie do grobu" – te słowa są kluczowym przesłaniem tej epickiej opowieści. Bohater, Igor Hamar, jako dziecko zmuszony jest do ciężkiej pracy fizycznej w winnicy po śmierci ojca, z powodu trudnej sytuacji materialnej jego rodziny. Po upływie kilku lat, powraca na obrzeża miasta, lecz mimo bliskiego kontaktu z marginesem społecznym, nie staje się jego częścią. Poznaje również świat bogactwa, ale nie ulega jego urokowi. Ciężko pracuje, aby zarobić kilku koron, jednocześnie troszcząc się o matkę, której nieuleczalna choroba w końcu go pozbawia. Żywi głębokie uczucia do Ewy Weimannowej, Żydówki, którą okrutny faszyzm bezwzględnie mu odbiera. Jedynie jego przyjaciel, szewc Maguš, powstrzymuje osiemnastoletniego chłopca przed dokonaniem ostatecznego wyboru. Czy jednak będzie mu w stanie odpowiedzieć na fundamentalne pytanie o sens życia?Jašík za pomocą swojego wachlarza literackich środków, zarówno w dialogach, jak i introspekcjach postaci, umiejętnie splata realistyczny obraz ludzkich emocji i działań z tłem antyfaszystowskiej walki o wolność. Udaje mu się ukazać nierozerwalną więź człowieka z jego dążeniami, prawami, w szczególności prawem do wolności i miłości, tworząc przy tym wyjątkową atmosferę tej historii.