Pierwszy śnieg pocket

Muszę przyznać, że długo zwlekałam z sięgnięciem po „Pierwszy śnieg”, mimo że nie raz słyszałam, że to wyśmienita pozycja. W końcu wzięłam książkę do ręki i… przepadłam. To było moje pierwsze spotkanie z Harrym Hole i teraz rozumiem, dlaczego tyle osób mówi o nim jak o starym znajomym. Facet jest rozbity, pełen sprzeczności, irytujący i jednocześnie fascynujący. Takich bohaterów brakuje mi w innych kryminałach, gdzie detektywi są często zbyt idealni albo zbyt przewidywalni.

Sam pomysł z bałwanem jest genialny w swojej prostocie. Wyobraźcie sobie - wychodzicie rano do ogrodu, a tam stoi bałwan, którego nikt z domowników nie ulepił. I patrzy wprost na wasz dom. To moment, w którym miałam ciarki, a przecież to dopiero początek. Potem Nesbo konsekwentnie buduje atmosferę, od samego początku dając znać, że to nie będzie kolejny schematyczny kryminał. Każda kolejna strona to gęstszy klimat i coraz większe poczucie, że nic tu nie jest przypadkiem.

Nie będę ukrywać, że autor trochę mnie wkurzył, bo w połowie książki byłam już prawie pewna, że wiem, kto zabija. Czułam się sprytna i dumna z siebie, a tu okazało się, że dałam się nabrać jak dziecko. Te wszystkie podrzucane tropy, fałszywe ścieżki i dziwne zachowania postaci sprawiły, że miałam wrażenie, że jestem częścią śledztwa, ale prowadzonego przez kogoś znacznie inteligentniejszego ode mnie. I to jest właśnie siła tej powieści.

Harry Hole to nie jest bohater, którego łatwo polubić, ale trudno go nie śledzić. Czasem robiłam wielkie oczy na jego wybory, a czasem łapałam się na tym, że mimo wszystko mu kibicuję. Może to dziwne, ale mam wrażenie, że właśnie przez swoje słabości Harry wydaje się prawdziwy, nie papierowy.

Atmosfera zimowego Oslo, w którym zabójca zostawia swoje znaki, jest mocnym punktem tej historii. Czułam ten chłód, tę ciszę i napięcie, które rośnie z każdym kolejnym odkryciem. Nie ma tu przesadnego epatowania makabrą, choć ofiary i sposób działania mordercy robią swoje wrażenie. Nesbo nie potrzebuje hektolitrów krwi, żeby przerazić. Wystarczy mu bałwan, stojący w odpowiednim miejscu.

Czy książka ma minusy? Jasne, nie ma ideałów. Dla mnie trochę za bardzo działa tu metoda eliminacji - wiadomo, że jak odpadnie jeden bohater, to zostaje drugi, a jak i on nie pasuje, to… No właśnie, pewnie ten trzeci. Ale mimo to i tak dałam się prowadzić i do końca nie byłam pewna, czy dobrze myślę.

Największy plus „Pierwszego śniegu” to to, że wciąga emocjonalnie. To nie jest tylko zagadka kryminalna, to też gra psychologiczna i pojedynek dwóch umysłów, mordercy i śledczego. I muszę przyznać, że momentami bardziej niż śmierci ofiar bałam się tego, co stanie się z Harrym.

Podobno ta część nie jest nawet najlepsza w całej serii. Jeśli to prawda, to ja już się boję, co będzie dalej, bo po tym tomie mam ochotę sięgnąć od razu po następny. „Pierwszy śnieg” zostawił mnie z mieszanką podziwu, satysfakcji i lekkiego niedosytu, że już koniec. A to chyba najlepsza reklama książki - chcesz więcej, choć dopiero co zamknęłaś ostatnią stronę.