Piekło pocztowe. Świat Dysku. Tom 33

Świat Dysku, z pozoru seria o fantastycznym świecie unoszącym się w przestrzeni na grzbiecie gigantycznego żółwia powoli stał się nieco lewicowym dialogiem na temat wartości lub potrzeby istnienia różnych instytucji publicznych. Policja i prasa miały już swoje pięć minut, a w tym "Piekle pocztowym", jak można się domyślić, badamy rolę poczty.

Oczywiście, że potrzebujemy poczty. Potrzebujemy poczty od czasu, gdy nasz gatunek był w stanie tworzyć rzeczy lub je zapisywać. Jednak wraz z pojawieniem się prywatnych usług kurierskich, dostarczaniem przesyłek prywatnie i nadejściem poczty elektronicznej, łatwo jest ludziom (i są to zazwyczaj bardzo prawicowe osoby) myśleć o poczcie jako o idei, której czas się skończył. Pratchett nie rozwodził się nad całym zagadnieniem, jednak dobrze przedstawił główne punkty. Prywatna firma jest... prywatna i narażona na szwindle, których nie da się naprawić wolą ludzi ani nikogo innego. Instytucje publiczne są narażone na gniew społeczeństwa. Instytucja publiczna służy również do utrzymywania prywatnych firm w uczciwości.

Moist nie jest szczególnie zapadającą w pamięć postacią, ale podobała mi się jego pewność siebie i szybkie myślenie. Głównie to, co sprawia, że ta książka jest dobra, to uwaga poświęcona infrastrukturze miasta (wieże zegarowe, poczta), gorączkowym drobiazgom kolekcjonerskim (szpilki, znaczki - uwielbiam to, jak Stanley w zasadzie wymyśla filatelistykę), oraz kwestii wolności. Golemy, wolne i nie, odgrywają dużą rolę w akcji, a ich dobroczyńca, panna Dearheart, jest cyniczna i silna, nadając książce nieco rasowego charakteru. Pojawia się też Straż Miejska i trochę akcji skupionej wokół Uniwersytetu, który jest jednym z moich ulubionych miejsc w Ankh-Morpork.

Jak zawsze, styl Pratchetta naprawdę sprawia, że ten świat ożywa. Jego humor, jego wyraźna miłość do wszystkich niedorzecznych rzeczy, które ludzie robią, i jego umiejętne satyry sprawiają, że ta książka jest zabawna do czytania. Humor to trudna sprawa, gdy doświadcza się go w dużych dawkach. Im bardziej przyzwyczajasz się do absurdalnego świata, tym mniej wydaje się on absurdalny. Bardzo rzadko wciągam się w humorystyczne programy telewizyjne, książki czy filmy, bo pod koniec żarty przestają mi się podobać. Niemniej "Piekłu pocztowemu" udało się. Trzymał mnie w napięciu, zainteresował i bawił od początku do końca.

Ta książka była po prostu solidną przyjemnością. Czy jesteś fanem fantastyki, czy nie, spodoba Ci się ten rozgrzewający serce seans absurdu i w pewnym momencie zorientujesz się, że zacząłeś/aś kibicować temu niespodziewanemu listonoszowi i jego osobliwej załodze!

Świat Dysku, z pozoru seria o fantastycznym świecie unoszącym się w przestrzeni na grzbiecie gigantycznego żółwia powoli stał się nieco lewicowym dialogiem na temat wartości lub potrzeby istnienia różnych instytucji publicznych. Policja i prasa miały już swoje pięć minut, a w tym "Piekle pocztowym", jak można się domyślić, badamy rolę poczty.

Oczywiście, że potrzebujemy poczty. Potrzebujemy poczty od czasu, gdy nasz gatunek był w stanie tworzyć rzeczy lub je zapisywać. Jednak wraz z pojawieniem się prywatnych usług kurierskich, dostarczaniem przesyłek prywatnie i nadejściem poczty elektronicznej, łatwo jest ludziom (i są to zazwyczaj bardzo prawicowe osoby) myśleć o poczcie jako o idei, której czas się skończył. Pratchett nie rozwodził się nad całym zagadnieniem, jednak dobrze przedstawił główne punkty. Prywatna firma jest... prywatna i narażona na szwindle, których nie da się naprawić wolą ludzi ani nikogo innego. Instytucje publiczne są narażone na gniew społeczeństwa. Instytucja publiczna służy również do utrzymywania prywatnych firm w uczciwości.

Moist nie jest szczególnie zapadającą w pamięć postacią, ale podobała mi się jego pewność siebie i szybkie myślenie. Głównie to, co sprawia, że ta książka jest dobra, to uwaga poświęcona infrastrukturze miasta (wieże zegarowe, poczta), gorączkowym drobiazgom kolekcjonerskim (szpilki, znaczki - uwielbiam to, jak Stanley w zasadzie wymyśla filatelistykę), oraz kwestii wolności. Golemy, wolne i nie, odgrywają dużą rolę w akcji, a ich dobroczyńca, panna Dearheart, jest cyniczna i silna, nadając książce nieco rasowego charakteru. Pojawia się też Straż Miejska i trochę akcji skupionej wokół Uniwersytetu, który jest jednym z moich ulubionych miejsc w Ankh-Morpork.

Jak zawsze, styl Pratchetta naprawdę sprawia, że ten świat ożywa. Jego humor, jego wyraźna miłość do wszystkich niedorzecznych rzeczy, które ludzie robią, i jego umiejętne satyry sprawiają, że ta książka jest zabawna do czytania. Humor to trudna sprawa, gdy doświadcza się go w dużych dawkach. Im bardziej przyzwyczajasz się do absurdalnego świata, tym mniej wydaje się on absurdalny. Bardzo rzadko wciągam się w humorystyczne programy telewizyjne, książki czy filmy, bo pod koniec żarty przestają mi się podobać. Niemniej "Piekłu pocztowemu" udało się. Trzymał mnie w napięciu, zainteresował i bawił od początku do końca.

Ta książka była po prostu solidną przyjemnością. Czy jesteś fanem fantastyki, czy nie, spodoba Ci się ten rozgrzewający serce seans absurdu i w pewnym momencie zorientujesz się, że zacząłeś/aś kibicować temu niespodziewanemu listonoszowi i jego osobliwej załodze!

To była wspaniała książka. Nie powiedziałabym, że idealna, ale wolałabym dać jej 5 gwiazdek niż 4. Zaczyna się trochę powoli, wprowadzając cię do małej części dziwnego wszechświata zwanego Światem Dysku, w którym ta książka bierze udział (Ankh-Morpork), jak również jej bohaterów, a zwłaszcza oszusta, który stał się cudotwórcą, Moista von Lipwiga.

Pomysł umieszczenia takiego oszusta jak Lipwig na czele nieistniejącego urzędu pocztowego jest na początku trochę dziwny, ale z biegiem książki zaczyna nabierać sensu. Dzięki swojemu dowcipowi, urokowi i podejściu do każdego napotykającego go zadania, Lipwig zaczyna osiągać mityczny status wśród miasta, swoich pracowników i rywali. Pod koniec opowieści jest prawdziwym wybrańcem i prorokiem, który nie może zrobić niczego złego, co mogłoby "zburzyć jego pomnik". Pomysłowe rozwiązania, jakie von Lipwig wymyśla w obliczu poważnych przeciwności losu (często tych, które sam sobie zadał) oraz czary-mary, którymi włada, by upokorzyć i przechytrzyć swoich przeciwników i prześladowców, budzą respekt i urzekają.

"Trzeba obiecać, że dokona się niemożliwego, ponieważ czasem niemożliwe staje się możliwe, jeśli tylko znajdzie się właściwy sposób" - mówi. "A gdyby nawet nie, to przynajmniej często udaje się poszerzyć granice możliwości. A jeśli się przegra… No cóż, to przecież było niemożliwe".

"Piekło pocztowe" to pełne dobroci, absurdalne fantasy, którego potrzebowałam po przeczytaniu kilku poważniejszych powieści fantasy. Humor Pratchetta nie jest dla każdego, ale jego dowcip i subtelność po prostu do mnie przemawiają. Kiedy byłem młodsza, trudno było mi nadążyć za fabułą i postaciami, ale w miarę dorastania coraz bardziej doceniałam żarty i wyjątkowy styl pisania.

Jedną z mocnych stron w książkach Pratchetta, które zawsze mnie wciągały, były postacie. Ta książka nie zawiodła ani trochę pod tym względem. Moist von Lipwig to przezabawny, mądry i intrygujący główny bohater, a jego perspektywa sprawiła, że czytanie o odbudowie urzędu pocztowego było zaskakująco zabawne. Pod koniec książki Moist jest zupełnie inną postacią niż wtedy, gdy zaczęliśmy z nim podróż z nim. Inną świetną postacią była pani Dearheart, która stanowiła świetny kontrast dla charakteru Moista. Ponadto, muszę wspomnieć, jak dobrze są one napisane, budując silne motywy postaci, a jednocześnie tworząc zabawne, ciekawe dialogi.

Zdecydowanie polecam tę książkę każdemu, nawet jeśli nie czytałeś wcześniej żadnej powieści ze Świata Dysku. Co prawda rozrywka może być lepsza dzięki wcześniejszej znajomości świata i występujących w nim postaci, ale to naprawdę dobry punkt wyjścia!

To była wspaniała książka. Nie powiedziałabym, że idealna, ale wolałabym dać jej 5 gwiazdek niż 4. Zaczyna się trochę powoli, wprowadzając cię do małej części dziwnego wszechświata zwanego Światem Dysku, w którym ta książka bierze udział (Ankh-Morpork), jak również jej bohaterów, a zwłaszcza oszusta, który stał się cudotwórcą, Moista von Lipwiga.

Pomysł umieszczenia takiego oszusta jak Lipwig na czele nieistniejącego urzędu pocztowego jest na początku trochę dziwny, ale z biegiem książki zaczyna nabierać sensu. Dzięki swojemu dowcipowi, urokowi i podejściu do każdego napotykającego go zadania, Lipwig zaczyna osiągać mityczny status wśród miasta, swoich pracowników i rywali. Pod koniec opowieści jest prawdziwym wybrańcem i prorokiem, który nie może zrobić niczego złego, co mogłoby "zburzyć jego pomnik". Pomysłowe rozwiązania, jakie von Lipwig wymyśla w obliczu poważnych przeciwności losu (często tych, które sam sobie zadał) oraz czary-mary, którymi włada, by upokorzyć i przechytrzyć swoich przeciwników i prześladowców, budzą respekt i urzekają.

"Trzeba obiecać, że dokona się niemożliwego, ponieważ czasem niemożliwe staje się możliwe, jeśli tylko znajdzie się właściwy sposób" - mówi. "A gdyby nawet nie, to przynajmniej często udaje się poszerzyć granice możliwości. A jeśli się przegra… No cóż, to przecież było niemożliwe".

"Piekło pocztowe" to pełne dobroci, absurdalne fantasy, którego potrzebowałam po przeczytaniu kilku poważniejszych powieści fantasy. Humor Pratchetta nie jest dla każdego, ale jego dowcip i subtelność po prostu do mnie przemawiają. Kiedy byłem młodsza, trudno było mi nadążyć za fabułą i postaciami, ale w miarę dorastania coraz bardziej doceniałam żarty i wyjątkowy styl pisania.

Jedną z mocnych stron w książkach Pratchetta, które zawsze mnie wciągały, były postacie. Ta książka nie zawiodła ani trochę pod tym względem. Moist von Lipwig to przezabawny, mądry i intrygujący główny bohater, a jego perspektywa sprawiła, że czytanie o odbudowie urzędu pocztowego było zaskakująco zabawne. Pod koniec książki Moist jest zupełnie inną postacią niż wtedy, gdy zaczęliśmy z nim podróż z nim. Inną świetną postacią była pani Dearheart, która stanowiła świetny kontrast dla charakteru Moista. Ponadto, muszę wspomnieć, jak dobrze są one napisane, budując silne motywy postaci, a jednocześnie tworząc zabawne, ciekawe dialogi.

Zdecydowanie polecam tę książkę każdemu, nawet jeśli nie czytałeś wcześniej żadnej powieści ze Świata Dysku. Co prawda rozrywka może być lepsza dzięki wcześniejszej znajomości świata i występujących w nim postaci, ale to naprawdę dobry punkt wyjścia!