Piąty żywioł pedagogiki filozoficznej

Główna tematyka książki skupia się na próbie połączenia struktury ontologicznej z epistemologią, zwłaszcza w kontekście diachroniczno-synchronicznego rozwoju pedagogiki. W tej koncepcji "Ja" zawsze znajduje się w dialogicznym związku z "My", Światem i Innym. Autor nie zamierza ograniczać swoich rozważań do stricte filozoficznych problemów, które służą jedynie do zgłębiania podstawowych zagadnień pedagogiki. Nie skupia się też wyłącznie na problemach pedagogicznych, które mogłyby ożywić filozofię — dziedzinę ostatnio skręcającą w stronę introspekcji i zagadnień metanarracyjnych. Te zagadnienia dotyczą upadku wielkich systemów filozoficznych i skoncentrowania się na szczegółowych zjawiskach zamiast na ogólnej istocie rzeczywistości, w tym ludzkiej esencji. To nie oznacza, że "filozoficzny" wymiar pedagogiki przede wszystkim ma dostarczać odpowiedzi na pytania o początek i cel istnienia. Chodzi raczej o stawianie pytań, które odkrywają nowe możliwości i odsłaniają tajemnice bytu. Dzięki temu zyskujemy dystans do zbytniej pewności siebie, a jednocześnie nie ograniczamy się do dyskusji o tym, co ważne. Przede wszystkim jesteśmy motywowani do podejmowania działań przynoszących prawdziwe dobro zarówno wewnętrznie, jak i na zewnątrz.