Piarżysko. Tatry i Zakopane w reportażach prasowych przełomu XIX i XX wieku

Piarg to pozostałości po skalnych wierzchołkach, które kiedyś dumnie wznosiły się na wysokościach. Każda większa formacja skalna otoczona jest przez stożkowate zbocza piargu, ukształtowane przez siły natury, takie jak woda, śnieg, słońce i mróz oraz wiatry przebijające się przez Tatry. Te bloki skalne, z granitu lub wapienia, przypominają naturalne sarkofagi, a mniejsze fragmenty skalne przechodzą w drobny ostrzy żwir, a na samym końcu w pył. Taki podkład jest na tyle żyzny, że znajduje miejsce dla wzrostu traw, krzewów, a nawet kosodrzewiny, która wytrwale zakorzenia się na tych nieprzyjaznych terenach.Poszczególne piargi mają swoje unikalne właściwości. Niektóre są dynamiczne, przesuwają się nawet do jezior, inne zaś osiadły na swoje miejsce, stając się podstawą dla rozwoju ubogiej, ale jednak żyznej gleby, zdolnej utrzymać karłowate sosny limby. Patrząc od szczytu gór po piarg, możemy uzmysłowić sobie, że i góra kiedyś przeminie, w zgodzie z rytmem natury: od wyniosłej grani, ukrytej w mglistych obłokach rozpoznania, po nieco zapomniane górskie rumowisko.Książka "Piarżyska" przedstawia refleksje różnych postaci na temat Tatr i Zakopanego, które były drukowane w prasie od połowy XIX do początku XX wieku. Na końcu znajdziemy esej Kazimierza Przerwy-Tetmajera, zatytułowany "Echa Tatrzańskie". To pierwszy przegląd jego opinii, nie w kontekście powieści czy poezji, lecz w formie artykułów prasowych, felietonów, oraz listów, w których pisarz dzieli się swoimi przemyśleniami o ukochanych górach.