Perskie losy. Dzieje Polaków w Iranie w czasie II wojny światowej i po niej

Po amnestii ogłoszonej przez ZSRR po podpisaniu układu Sikorski-Majski w 1941 roku, wielu Polaków zostało zwolnionych z sowieckich obozów pracy i więzień. Po długiej i trudnej podróży szukali schronienia w Iranie, kraju całkowicie obcym pod względem języka, kultury i tradycji. W tym nieznanym dla Polaków kraju, gdzie zmagano się z brakami żywności, ówczesna stolica Iranu, Teheran, była świadkiem zamieszek zbożowych. Podczas jednego z transportów ciężarówkami do Teheranu, Polacy doświadczyli nietypowej sytuacji, gdy Irańczycy zaczęli rzucać w nich zawiniątkami. Z początku wystraszeni, obawiali się, że są to kamienie. Jednak kiedy zawiniątka dotarły do nich, odkryli, że były to orzechy, ciastka i słodycze, gest przyjaźni i współczucia ze strony miejscowej ludności. Książka ta dokumentuje historie Polaków oraz reakcje irańskiego społeczeństwa na ich przybycie. Jej autorem są wybitni iraniści, jednak pozwala także na uchwycenie wspomnień samych uczestników wydarzeń. Publikacja ma na celu przypomnienie o czasach, kiedy to Polacy, w obliczu katastrofalnych okoliczności, znaleźli zrozumienie i wsparcie z dala od domu. Przykładem relacji jest wypowiedź jednej z Polek: „Irańczycy zaakceptowali nas takimi, jakimi jesteśmy, nie pytali o nasze matki i ojców. Nie pytali, w co wierzymy ani skąd pochodzimy. Widzieli, że potrzebujemy pomocy i zaoferowali nam ją”. Tekst ten ma przypominać, że nawet w najtrudniejszych czasach można znaleźć przebłysk człowieczeństwa.