Panna doktór Sadowska

Zofia Sadowska, bohaterka jednego z najgłośniejszych skandali obyczajowych w międzywojennej Warszawie, stała się obiektem licznych publikacji i spekulacji ze względu na domniemane wydarzenia w jej gabinecie przy Mazowieckiej 7. Prasa brukowa oskarżała ją o organizowanie lesbijskich orgii, uwodzenie pacjentek oraz wpływanie na rozpady małżeństw, a nawet przypisywano jej odpowiedzialność za dwa zgony. W trakcie procesu, Sadowska miała stwierdzić, że zarzut uprawiania miłości lesbijskiej nie jest hańbiący. To wzbudziło pytanie: czy lesbijka może piastować stanowisko lekarki? To pytanie zadawały sobie nie tylko sądy, ale i członkowie izby lekarskiej.Nazywana „Panną doktór Sadowską” przez dziennikarzy, była pierwszą Polką z doktoratem medycyny w Imperium Rosyjskim. Jako zaangażowana feministka domagała się u Józefa Piłsudskiego praw wyborczych dla kobiet. Była znaną działaczką społeczną i cenioną internistką, która podczas I wojny światowej i powstania warszawskiego pomagała potrzebującym. Sadowska nie była tylko lekarką – była także przedsiębiorczą właścicielką kopalni ropy naftowej i inwestowała w rozwój Gdyni. Jej charakterystyczne atrybuty to męska marynarka, krawat i binokle na nosie, a wszędzie, gdzie się pojawiała, mówiono, że towarzyszyła jej szpicruta.W swojej książce Wojciech Szot przywraca postać Zofii Sadowskiej do życia, pokazując, jak prasowe mechanizmy szybko mogą zaszczuwać jednostkę. Historia ta to nie tylko relacja o wymazywaniu niewygodnych biografii, ale przede wszystkim o odwadze i walce o zachowanie godności w obliczu społecznej presji.