Pan na alfabecie

Poezja ta posiada strukturę, choć jej konstrukcja nie jest zamierzona. Jest pełna refleksji, chociaż nieoczywista, nie została zaplanowana ani rozwijana w sposób przewidywalny, lecz wybucha w momentach, gdy Krzysiek zmaga się z kolejnym cielesnym paroksyzmem, a duch zanurza się w chaosie. Może na szczęście, bo jako specjalista w dziedzinie fitnessu, nie mógłby być tak czystym medium dla myśli. To nie on przemawia za pośrednictwem poezji, lecz poezja przemawia przez niego. Krzysiek jest narzędziem, a ci, którzy wątpią, mogą to sprawdzić sami, zaś ci, którzy uwierzą, tym bardziej zaryzykują. Poeta raczej nie potrafi wszystkiego uzasadnić, lecz to dobrze — jak sam błyskotliwie zauważył, "kopanie się werbalne z absolutem" nie poddaje się racjonalnym metodom, nie stosuje empirycznych prób i nie da się wpisać w ramy politycznej poprawności. Dotyczy to szerokiego spektrum, obejmując zarówno współczesność, jak i wieki minione. Nie mogę zdradzić zbyt wiele. Niezależnie od tego, co powiem, zawsze będzie to za mało. Niech Czytelnik podejmie się odkrycia tej poezji samodzielnie. - prof. dr hab. Lech Witkowski