Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Pamięć i Polityka Historyczna
DODAJ DO LISTY ŻYCZEŃ
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Od kilku lat kategoria „polityki historycznej” jest tematem gorących debat publicznych, które odbywają się głównie poza środowiskiem zawodowych historyków i są silnie związane z bieżącymi kontekstami politycznymi, jak choćby problematyka lustracji. Celem organizatorów międzynarodowej konferencji naukowej „Pamięć i polityka historyczna. Doświadczenia Polski i jej sąsiadów”, mającej miejsce od 9 do 10 listopada 2006 roku w Łodzi, było nie tylko przedstawienie długiego, nie zawsze uświadamianego rodowodu tego pojęcia, ale przede wszystkim przywrócenie polityce historycznej statusu istotnej poznawczo kategorii. Chciano uwolnić ją z ram codziennych i publicystycznych dyskusji oraz przenieść do bardziej uporządkowanego, akademickiego dyskursu, gdzie mogłaby stać się samodzielnym przedmiotem badań interesującym dla historyków, politologów, socjologów, psychologów społecznych, antropologów kulturowych oraz medioznawców. Książka jest zbiorem referatów z tej konferencji, które wygłosili badacze z Polski, Litwy, Rosji i Ukrainy, reprezentujący niemal wszystkie wymienione dziedziny. Organizatorami spotkania były Instytut Pamięci Narodowej, Uniwersytet Łódzki oraz Wyższa Szkoła Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi. Idea prowadzenia konsekwentnej polityki historycznej jest w Polsce źródłem mocnych emocji: są tacy, którzy ją zdecydowanie odrzucają, podczas gdy inni oczekują od niej zbyt wiele. W zaciętych dyskusjach łatwo zapomnieć, że polityka historyczna to nie tylko wyzwanie intelektualne, ale i obywatelskie. Choć można ją sprowadzić do poziomu oficjalnej propagandy lub historycznej legitymizacji władzy, istnieje również możliwość, by stała się ona programem wspierającym zarówno historyczne, jak i obywatelskie myślenie. Realizacja tego ambitnego celu jest możliwa dzięki dogłębnemu zrozumieniu przykładów stosowania polityki historycznej, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych, nie tylko rodzimego pochodzenia, ale także pochodzących od sąsiadów, którzy musieli zmierzyć się z dziedzictwem totalitaryzmów.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
nowa
jak nowa
dobry
28,98 zł
widoczne ślady używania
Dzisiaj
- zagięte rogi, przyniszczona okładka
- książka posiada wszystkie strony
- wady wizualne nie wpływają na zawartość książki i nie utrudniają czytania!
Od kilku lat kategoria „polityki historycznej” jest tematem gorących debat publicznych, które odbywają się głównie poza środowiskiem zawodowych historyków i są silnie związane z bieżącymi kontekstami politycznymi, jak choćby problematyka lustracji. Celem organizatorów międzynarodowej konferencji naukowej „Pamięć i polityka historyczna. Doświadczenia Polski i jej sąsiadów”, mającej miejsce od 9 do 10 listopada 2006 roku w Łodzi, było nie tylko przedstawienie długiego, nie zawsze uświadamianego rodowodu tego pojęcia, ale przede wszystkim przywrócenie polityce historycznej statusu istotnej poznawczo kategorii. Chciano uwolnić ją z ram codziennych i publicystycznych dyskusji oraz przenieść do bardziej uporządkowanego, akademickiego dyskursu, gdzie mogłaby stać się samodzielnym przedmiotem badań interesującym dla historyków, politologów, socjologów, psychologów społecznych, antropologów kulturowych oraz medioznawców. Książka jest zbiorem referatów z tej konferencji, które wygłosili badacze z Polski, Litwy, Rosji i Ukrainy, reprezentujący niemal wszystkie wymienione dziedziny. Organizatorami spotkania były Instytut Pamięci Narodowej, Uniwersytet Łódzki oraz Wyższa Szkoła Humanistyczno-Ekonomiczna w Łodzi. Idea prowadzenia konsekwentnej polityki historycznej jest w Polsce źródłem mocnych emocji: są tacy, którzy ją zdecydowanie odrzucają, podczas gdy inni oczekują od niej zbyt wiele. W zaciętych dyskusjach łatwo zapomnieć, że polityka historyczna to nie tylko wyzwanie intelektualne, ale i obywatelskie. Choć można ją sprowadzić do poziomu oficjalnej propagandy lub historycznej legitymizacji władzy, istnieje również możliwość, by stała się ona programem wspierającym zarówno historyczne, jak i obywatelskie myślenie. Realizacja tego ambitnego celu jest możliwa dzięki dogłębnemu zrozumieniu przykładów stosowania polityki historycznej, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych, nie tylko rodzimego pochodzenia, ale także pochodzących od sąsiadów, którzy musieli zmierzyć się z dziedzictwem totalitaryzmów.
