Otton Wielki. Cesarzy i państwo

Urodzony 23 listopada 912 roku, Otton z dynastii Ludolfingów, bardziej znany jako Otton Wielki, stał się pierwszym rzymsko-niemieckim cesarzem, wpisując się na trwałe w historię. W biografii wydanej w 2012 roku z okazji 1100-lecia jego narodzin, niemiecki historyk średniowiecza Matthias Becher przybliża kontekst jego panowania, pełen dramatycznych konfliktów z rodziną i wpływowymi książętami z czasów imperium Karola Wielkiego. Kluczowym momentem jego rządów była triumfalna bitwa na Lechowym Polu w 955 roku, która odegrała istotną rolę w zahamowaniu najazdów pogańskich Węgrów na centralną Europę.Becher zauważa, że określanie Ottona mianem „Wielkiego” jedynie za utworzenie Rzeszy Niemieckiej nie oddaje jego prawdziwego znaczenia. Zwycięstwo nad Węgrami, choć symboliczne, nie powinno być jedyną podstawą do nazywania go obrońcą Zachodu przed Wschodem. Autor przedstawia starania Ottona o zdobycie cesarskiej korony, jego współpracę z papiestwem oraz dążenie do uzyskania akceptacji w Europie, w tym przez Bizancjum. Od momentu koronacji w Rzymie, Otton starał się utrzymać swoją dominację. Uzyskując władzę w Rzymie, koronując swoje imiennika na cesarza oraz zyskując uznanie ze strony Cesarstwa Bizantyńskiego, osiągnął swoje polityczne cele, ustanawiając wzór dla przyszłych pokoleń.