Ostatnie przedstawienie Panny Esterki

Warszawskie getto, maj 1942 roku. Minęło już półtora roku, odkąd Dom Sierot został przymuszony do przenosin do żydowskiej części miasta. Biały budynek przy ulicy Krochmalnej, poczucie swobody, własna przestrzeń i radość letnich obozów - to wszystko stało się tylko odległym wspomnieniem.Janusz Korczak, podobnie jak jego współpracownicy, jest pełen rozpaczy. Jak w takich okolicznościach zachować spokój? Jak pocieszać i dodawać otuchy? W pewnym momencie, we śnie, wpada na pomysł, by przy pomocy panny Esterki zainscenizować sztukę indyjskiego poety Rabindranatha Tagorego. Kiedy Stary Doktor przemierza ulice getta w poszukiwaniu jedzenia dla swoich podopiecznych, dzieci pod kierunkiem panny Esterki skupiają się na nauce ról, choć na chwilę zapominając o głodzie i chorobie.To chwytająca za serce opowieść o wychowankach i ich opiekunach z Domu Sierot. Opowiada o dwunastoletniej Geni, która dzięki roli mogła na moment uciec do lepszego świata, oraz o pannie Esterce, która w obliczu nadchodzącej zagłady dbała o najsłabszych, marząc o życiu, które choćby nie było ani lekkie, ani wesołe, nadal miało swoją wartość.