Ostatni rosjanin. Historia pijanego narodu

Podobnie jak wcześniejszy carat, Związek Radziecki zmagał się z problemami gospodarczymi, a sprzedaż alkoholu stała się skutecznym sposobem na zdobycie funduszy od obywateli. Już w 1925 roku państwo miało oficjalny monopol na produkcję alkoholu. Do 1940 roku liczba sklepów monopolowych przewyższała liczbę warzywniaków i sklepów mięsnych łącznie. W 1985 roku oszacowano, że koszty społeczne spowodowane nadmiernym spożyciem alkoholu wyniosły aż 160 bilionów rubli, co czterokrotnie przekroczyło zyski z jego sprzedaży. To właśnie wtedy władze zaczęły dostrzegać, że problem przybrał niepokojące rozmiary.Autor książki stawia sobie za cel odpowiedzieć na pytanie, co doprowadziło do sytuacji, gdzie mieszkańcy Rosji coraz częściej zapijają się na śmierć. Śledzi życie niezwykłego duchownego, ojca Dmitrija, rekonstruując świat, w jakim przyszło mu żyć: od klęski głodu, przez okupację i wojnę, po niezmierzone przestrzenie Gułagu, upadek komunizmu i trwonienie dóbr w okresie późniejszym. Pamiętniki i kazania ojca Dmitrija stanowią cenne źródło wiedzy o życiu w państwie totalitarnym, ukazując jednocześnie głęboką duchową chorobę, jaką zasiał w narodzie komunistyczny eksperyment.