Odznaki pamiątkowe i honorowe Żandarmerii Wojska..

Przyznawanie pamiątkowych odznak macierzystej jednostki wojskowej miało na celu wyróżnienie żołnierzy oraz podkreślenie ich dumy z przynależności do określonej formacji wojskowej. Odznaki te nie tylko symbolizowały więź z jednostką, ale również wspierały rozwój relacji i poczucia jedności wśród żołnierzy. Ministerstwo Spraw Wojskowych prowadziło rejestrację tych odznak, co miało doprowadzić do ustanowienia regulacji dotyczących ich tworzenia i noszenia. Zaznaczono jednak, że odznaki miały jedynie charakter pamiątkowy i nie przyznawały żadnych praw czy przywilejów, a koszty ich wydania ponosili sami żołnierze. Żandarmeria II Rzeczypospolitej nie zapomniała o istotności tych wartości. Początki odznak pamiątkowych sięgają odznak Żandarmerii Polowej, które upamiętniały udział żandarmów w walkach o niepodległość oraz ich służbę w latach 1914–1921. Pierwsze dwie z tych odznak zostały oficjalnie zatwierdzone przez Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego i Ministerstwo Spraw Wojskowych na początku lat 20. XX wieku, chociaż trzy inne odznaki z tego okresu nie uzyskały formalnego zatwierdzenia na szczeblu ministerialnym. W późniejszych latach pojawiła się odznaka pamiątkowa dla Centralnej Szkoły Żandarmerii, a następnie dla Dywizjonu Szkolnego Żandarmerii w Grudziądzu. Odznakę dla Dywizjonu opublikowano w Dzienniku Rozkazów, lecz z jakiegoś powodu nie wdrożono jej w praktyce i pozostała jedynie w formie wzoru lub egzemplarza. W 1931 roku zainicjowano wprowadzenie jednolitej odznaki dla całej formacji, z rozróżnieniem materiału — srebro dla oficerów i zasłużonych podoficerów, a brąz dla pozostałych podoficerów i szeregowych żandarmów. Szczegółowe informacje o podstawach prawnych dotyczących ustanowienia każdej odznaki opisano w dalszych częściach monografii.