Obraz kobiecej starości w literaturze i sztuce

Kiedy kobieta osiąga pięćdziesiąty rok życia, często jest pełna energii oraz bogata w doświadczenia, choć rzadko może pochwalić się osiągnięciami porównywalnymi do tych, które posiadają mężczyźni w podobnym wieku. Często wycofuje się ona, lub zostaje odsunięta od rozmaitych zajęć i aktywności. Jakie możliwości stoją przed osobą, której życie było kształtowane przez oczekiwania poświęcenia, gdy nadejście starości przynosi osłabienie potrzebowania jej obecności? Gdy dzieci opuszczają gniazdo, a mąż znika w swojej skrzętnie budowanej przez lata rzeczywistości, kobieta czuje się niepotrzebna, dopisując do swego życia wizje niezrealizowanych planów na przyszłość.Zdrowie psychiczne i szczęście często pozostają związane z liczbą popełnionych błędów, a starość ujawnia się w ażurowej analizie sukcesów i porażek. Historia utrwaliła przekonania, które zaprzeczały równości płci, pozostawiając swoje piętno na kobietach. W miarę zbliżania się do wieku, gdy jej uroda, opiekuńczość i zaradność tracą na sile, kobieta dostrzega, że korzyści płynące z jej bogatego doświadczenia są niewielkie w obliczu poniesionych strat. Jej mądrość bywa paradoksalnie postrzegana jako odmowna i negatywna; jawi się jako negacja i oskarżenie, będące wyrazem bezpłodności. Ścieżki myśli i działania prowadzą do tego, że najwyższą formą wolności dla kobiety, która była swego rodzaju pasożytem, staje się stoickie wyzwanie lub sceptyczna ironia.Niniejsza książka ma na celu ukazanie ewolucji postrzegania i przedstawiania starszych kobiet od starożytności po czasy współczesne. Analiza sytuacji, w jakiej znajdowały się kobiety w różnorodnych epokach i kulturach, stanowi wprowadzenie do głównej części publikacji, opartej na analizie i interpretacji literackich i artystycznych dzieł.