Oblany test

Minęło trochę czasu odkąd przeczytałam poprzednie książki z serii o Sebastianie Bergmanie i po niezbyt przyjemnych doświadczeniach z czwartą książką, w której bardzo niewiele mi się podobało, cieszę się, że znów odnajduję w tej książce tą magię która sprawiła, że pokochałam trzy pierwsze dzieła Michaela Hjortha i Hansa Rosenfeldta. “Oblany test” to dobra książka, a przynajmniej lepsza niż poprzednia. 

Kiedy pojawia się pozbawione życia ciało Miroslava Petrovica, znanej osobowości telewizyjnej, Torkel Hölgrund wraz z oddziałem kryminalnym udaje się na miejsce zbrodni, by wytropić mordercę. Jedyne tropy, jakie mają, to strzał w głowę, niezdany egzamin przybity do skóry ofiary i jej ciało przywiązane twarzą do ściany w szkolnej klasie.

Powieść pełna jest akcji, fałszywych tropów i wielu intryg. Historia zagłębia się w takie tematy jak szwedzki system edukacji, wartości społeczne, wiedza, władza, oszustwo, sława i miłość.

Podobają mi się sylwetki głównych bohaterów, którzy mają bardzo ciekawe tło psychologiczne, ale to właśnie Sebastian Bergman od początku był moją słabością: chamski, egocentryczny, arogancki, uzależniony od seksu, niepoprawny politycznie, nie potrafiący stworzyć silnej relacji, popełniający błędy… W poprzednich książkach ta jego “gorsza” strona została nieco ukryta, więc w sumie podobało mi się, że powrócili autorzy do silnego portretowania jego negatywnych cech. Ponownie podobała mi się, że pomimo bycia takim wrakiem człowieka, nadal jest dobrym detektywem z świetną zdolnością dedukcji, którą ukazuje zwłaszcza w scenie ostatniego przesłuchania.

Wszystkie książki mają mniej więcej taką samą strukturę, ponowne spotkanie głównych bohaterów, sprawa do rozwiązania z kilkoma wskazówkami, które są odrzucane, aż do zidentyfikowania sprawcy. Niewielu podejrzanych, żeby nie przyprawić o nadmierny zawrót głowy i nie zatracić się w fabule. I każda kończy się zaskakującym zakończeniem. Nie inaczej jest w “Oblanym teście” 

To co od zawsze było mocnymi stronami Hansa Rosenfeldta i Michaela Hjortha to umiejętność tworzenia wciągająca i szybko mijającej lektury, która dzięki krótkim rozdziałom, krótkim dialogom, jasnemu i prostemu językowi, wydaje się być napisana w bardzo lekkim stylu. Znajdziecie tu też wspaniale zbudowane napięcie i intrygę, niespodziewane zwroty akcji, dobrze skonstruowany główny wątek i rozwój osobistych wątków bohaterów.

Szczególnie ostatnia kwestia jest ważna w tych książkach - poza głównym śledztwem w sprawie mordercy, są to powieści, które skupiają się na osobistych relacjach między postaciami na poziomie indywidualnym i pracowniczym. To jest to, co nadaje ciągłość serii. W każdej książce mieliśmy do czynienia z nową sprawą, która została rozwiązana. W każdej pozostawiono coś nierozwiązanego, co nie ma nic wspólnego ze śledztwem i nie można się doczekać kolejnej odsłony, by dowiedzieć się, co się stało. Zawsze też chce się kibicować tym bohaterom, aby wszystko w ich życiach wyszło dobrze - nawet jeśli nie pałamy do nich zbytnią sympatią. Dlatego też tak bardzo chce się śledzić te książki - i dlatego z całego serca je polecam.

Bardzo nie mogłam się doczekać, aż zanurzę się w “Oblanym teście” Michaela Hjortha i Hansa Rosenfeldta. To piąta odsłona z ich wspólnej  serii kryminalnej, która skupia się na postaci Sebastiana Bergmana i działaniach śledczych z Krajowej Policji Kryminalnej.

Tym razem zagrożeniem jest seryjny morderca, który zadaje sobie pytanie: “Po co spędzać lata na uczeniu się czegoś, skoro codziennie wmawiano ci, że wrzucenie kilku filmów na YouTube, napisanie banałów na blogu czy upicie się i sponiewieranie w telewizji wystarczy nie tylko do bycia znanym, ale i do zarabiania na życie?" Zabójca jest przeciwny gloryfikacji intelektualnej miernoty, więc żeby wywołać refleksyjny szum na temat braku kultury i ogłupienia szwedzkiej edukacji, zaczyna zabijać ludzi związanych z show-biznesem. Daje im szansę, bo przed egzekucją każe im wcześniej zdać test z wiedzy ogólnej. No cóż, odurzenie ich narkotykami nie ułatwia zadania, ale w każdym razie zasłużyli na to, prawda?

Krytyka społeczeństwa medialnego jest ciekawa, bo nie tylko w Szwecji następuje takie ogłupienie społeczeństwa. Przyznaję, że nie oglądam takich programów typu reality-show, ale pewna dziennikarka zauważyła ostatnio, że jedna z uczestniczek szczerze przyznała, że nigdy nie przeczytała książki. A pewien młody człowiek wyraził swoją aprobatę głośnym beknięciem...

Poza śledztwem w sprawie tych potwornych zbrodni, z ekscytacją śledziłam koleje losu członków zespołu Torkela Höglunda. Z wielką przyjemnością spotykamy ponownie bohaterów, których poznaliśmy już w czterech poprzednich tomach, ale widać, że autorzy rozszerzają coraz bardziej ich portrety psychologiczne. Samotność, poczucie przegranej, wyobcowanie, ich relacje, ambicje i chęć nowych doznań - wszyscy oni sporo przeszli w swoim życiu i tworzą całkiem zgrabny zbiór indywiduów. Ci bohaterowie, to jeden z głównych powodów, dla których chce mi się wracać do książek Michaela Hjortha i Hansa Rosenfeldta.

Dostajemy ciekawe śledztwo, wciągającą fabułę, oblepiający klimat i ciekawy styl opowiadania. Jeśli czytaliście poprzednie książki z tej serii i wam się podobały, to nie powinniście się zawieść tym tomem. “Oblany test” to świetny thriller na kilka wieczorów z dreszczykiem. Z pewnością w najbliższej przyszłości zanurzę się w szóstej powieści. Polecam!