Obce dziecko

„Obce dziecko” przeczytałam w takim momencie, kiedy miałam dość książek, które udają, że świat jest prosty. Tu świat nie jest prosty. Rachel Abbott nie daje czytelnikowi wygodnego fotela, tylko krzesło, na którym człowiek siedzi niespokojnie i co chwilę zerka przez ramię.

Emma Joseph wydaje się mieć wszystko, czego można chcieć. Mąż, dziecko, dom, życie poukładane jak z katalogu. Tyle że to życie stoi na fundamencie, o którym Emma woli nie myśleć zbyt dużo. David, jej mąż, stracił pierwszą żonę w wypadku, a ich córka zniknęła. Nikt nie wie, co się stało z Natasha. Nikt nie wie, dlaczego samochód rozbił się na pustej drodze. Nikt nie wie, dlaczego dziecko zniknęło z miejsca katastrofy.

I nagle, po sześciu latach spokoju, ktoś zaczyna burzyć tę sielankę. Ktoś, kto wie za dużo. Ktoś, kto obserwuje Emmę. Ktoś, kto nie chce, żeby ona i jej synek czuli się bezpiecznie.

Nie będę ukrywać, że początkowo myślałam, że to będzie kolejna książka o zaginionym dziecku, gdzie policja chodzi po miejscach zbrodni, zbiera dowody i na końcu łapie sprawcę. A tu policja jest właściwie w tle. Tom Douglas pojawia się, kiedy Emma w akcie desperacji prosi go o pomoc, ale to nie on jest sercem tej historii. Sercem jest Emma i jej coraz większy strach. Ona nie wie, komu ufać. Nie wie, czy David powiedział jej wszystko. Nie wie, czy to, co uważała za prawdę, nie jest tylko wygodną wersją wydarzeń.

I to jest właśnie to, co w tej książce działa najlepiej. Nie sama zagadka, nie to, kto zabił, kto ukradł, kto uciekł. Tylko to, jak łatwo człowiek zaczyna wątpić w własne życie. Emma patrzy na męża i myśli: czy na pewno cię znam? Patrzy na dom i myśli: czy to nadal moje miejsce? Patrzy na synka i myśli: czy dam radę go ochronić?

Autorka nie oszczędza czytelnika. Są sceny, przy których człowiek zaciska zęby. Są momenty, kiedy chce się krzyknąć: Emma, nie rób tego, to pułapka! Ale Emma nie jest typową bohaterką, która zawsze podejmuje właściwe decyzje. Ona jest przestraszona, zagubiona, czasem podejmuje głupie decyzje. I przez to jest prawdziwa.

Nie wszystko mi podeszło. Czasem akcja zwalnia za bardzo. Są fragmenty, gdzie za dużo się dzieje w głowie Emmy, a za mało na zewnątrz. Chciało się wtedy szybciej przejść do następnej sceny. No i zakończenie. Nie powiem, żeby mnie zamurowało. Raczej zostawiło z pytaniem: serio, to już? Pewne rzeczy zostały niedopowiedziane i nie wiem, czy to celowy zabieg, czy po prostu autorka nie chciało się jej domknąć.

Ale ogólnie spędziłam z tą książką kilka dobrych wieczorów. Nie jest to może coś, co zmieni mi życie, ale na pewno nie żałuję czasu. Jak ktoś lubi thrillery, gdzie nie wiadomo, kto jest dobry, a kto zły, i gdzie ucieczka nie oznacza bezpieczeństwa, to „Obce dziecko” może się spodobać.