O widzeniu Boga

Eksperyment Kuzańczyka zaprezentowany w „O widzeniu Boga” bada złożoną relację między transcendencją a immanencją Boga. Jest to efekt Jego stwórczej Absolutnej Mocy, będącej źródłem istnienia wszystkiego. Ta Boża Moc to akt istnienia, jak i potencjalność bycia. To połączenie aktualnego bytu i możliwości wyróżnia tę nieskończoność od możliwości materii. Nieskończoność oznacza maksymalną aktualizację potencjału, a Boża Moc, będąc najprostszą, jest jednocześnie najskuteczniejsza. Właśnie ta cecha pozwala mówić o Bożej Wszechmocy jako znaku doskonałości i absolutności, przeciwstawnej starożytnemu pojmowaniu nieskończoności.W uniwersum Kuzańczyka poznanie ma swoją hierarchię: zaczyna się od poznania zmysłowego, przechodzi przez poznanie rozumowe, a kończy na kontemplacji jako najwyższej aktywności intelektualnej. Traktat „De visione Dei” opiera się na tej drabinie poznania – od zmysłowego odbioru ikony, przez analizę Bożego widzenia, po kontemplację w „świętej ciemności”. Pojęcie i tekst nie są tu punktem wyjścia, lecz przedmiot materialny: niewielka deska z wizerunkiem, stanowiąca podstawę eksperymentu zmysłowego. Zasadnicze znaczenie tej drewnianej ikony dla całej myśli zawartej w traktacie podkreśla też pierwotny tytuł dzieła: „De visione Dei sive De icona”, z nazwą „Iconae” używaną przez Kuzańczyka w „De possest”.