O czym nie mówimy

Człowiek zdaje sobie sprawę ze swojej śmiertelności oraz z postępującej wraz z czasem utraty sił, ale akceptacja tego faktu nie przychodzi łatwo. W naszym społeczeństwie, które gloryfikuje młodość i mierzy wartość jednostki sukcesem i bogactwem, nie ma miejsca na otwarte rozmowy o słabościach. To właśnie w tych momentach, gdy odsłaniamy swoje prawdziwe ja, Slavenka Drakulić w swoim zbiorze opowiadań "O czym nie mówimy" w odważny sposób porusza tematy często pomijane i niewygodne. Podejmuje się opowiadać o fizyczności, która stopniowo zawodzi, o miłościach zmieniających się w ciche niechęci oraz o niezauważalnej samotności. Te opowieści są często przeznaczone dla naszych uszu w półmroku poczekalni czy tramwajów, lecz rzadko wychodzą poza sferę myśli. Być może powinniśmy je wreszcie głośno wyartykułować.Fragment książki Drakulić ukazuje tęsknotę za dialogiem w związku, który dawno przestał być miejscem wymiany uczuć. Codzienne rytuały, niegdyś pełne bliskości, teraz prowadzą jedynie do milczącej egzystencji obok siebie. A przecież niegdyś były to rytuały pełne znaczenia. W ciszy, która zapanowała, bohaterka zastanawia się, jak doszło do życia w parze bez dotyku, bez słów. W lustrze codzienności własne odbicie wydaje się niekompletne bez drugiej osoby, której bliskość stała się jedyną pewnością. Małżeństwo, podobnie jak pęknięty kafelek w łazience, pozostaje nienaruszone jedynie z obawy przed samotnością. Slavenka Drakulić, ceniona chorwacka autorka, publicystka i eseistka, pisze zarówno w swoim ojczystym języku, jak i po angielsku. Jej dzieła są tłumaczone na ponad piętnaście języków, a ona sama jest laureatką licznych nagród, w tym European Understanding w 2004 roku. Mimo że mieszka w Zagrzebiu i Sztokholmie, jej książki, takie jak "Oni nie skrzywdziliby nawet muchy" czy "Ciało z jej ciała", zdobyły uznanie także wśród polskich czytelników. Pisarstwo Drakulić to wyjątkowa próba zrozumienia ludzkiej natury przez pryzmat tego, o czym wolimy nie mówić.