Nowa fizyka i nowa teologia

W jaki sposób los człowieka łączy się z losem Wszechświata? Jakie wnioski można wyciągnąć z kilku stuleci współistnienia chrześcijaństwa i nauk przyrodniczych? Dlaczego Wielkie Pytanie zachowuje swoje znaczenie, niezależnie od obecności innych pytań? Chrześcijaństwo uformowało system wartości, który, spleciony z europejską kulturą, stał się fundamentem wielu współczesnych postaw. Nauki empiryczne nie tylko zapoczątkowały rozwój nowoczesnej technologii, która diametralnie zmienia świat, ale też stworzyły unikalny sposób myślenia. Ten styl myślenia, choć pierwotnie dostępny dla niewielu, stał się powszechnie przyjętą normą. Niestety, pojawienie się empirycznej metody badawczej spowodowało rozłam między myślą religijną a naukową. Jak sprawić, by teologia harmonizowała z współczesnymi naukami, reprezentowanymi przykładowo przez „nową fizykę”? Nie chcę sugerować, że Kościół powinien jedynie wspierać naukę czy angażować duchownych w środowiska naukowe. Uważam jednak, że aktywne uczestniczenie w współczesnym życiu naukowym i większe zrozumienie jego aspektów to kluczowe elementy misji Kościoła. Niedobór wykształconych duchownych nie powinien być usprawiedliwieniem dla rezygnacji z tej misji. Ks. Prof. Michał Heller to uznany filozof, teolog i kosmolog, który postrzega matematyczne równania teorii naukowych jako dzieła sztuki, a wybitnych fizyków jako znakomitych artystów tworzących swoje dzieła z liczb i formuł. W 2008 roku został uhonorowany Nagrodą Templetona za znaczący wkład w postęp badań nad rzeczywistością duchową. Jest autorem wielu książek, w tym „Filozofii przypadku” (CCPress 2012), „Bóg i nauka. Moje dwie drogi do jednego celu” (CCPress 2013) oraz „Granic nauki” (CCPress 2014).