Nie z tego świata

Jedna z moich ulubionych klasyków to „Dziwne losy Jane Eyre”, więc kiedy zobaczyłam, że ta książka jest jej retellingiem z elementami gotyckiego horroru, od razu wiedziałam, że prawdopodobnie ją pokocham. Na szczęście miałam rację! Z retellingami bywa różnie – czasem wypadają świetnie, a czasem zupełnie nie trafiają w mój gust – ale ta historia była absolutnie niesamowita. Wszystkie elementy doskonale ze sobą współgrały i jestem pewna, że długo jej nie zapomnę.
Fabuła była dość łatwa do śledzenia, częściowo dlatego, że bazowała na dobrze znanym klasyku, ale i tak była bardzo wciągająca. Tym, co naprawdę dodało jej świeżości, była mocno zaakcentowana groza – nie tylko subtelny gotycki klimat, ale prawdziwy horror. Przerażające elementy były silnie powiązane z bohaterami i w wielu momentach autentycznie budziły niepokój. I właśnie takiego horroru szukam – takiego, który naprawdę potrafi wywołać ciarki. Bardzo się cieszę, że autor(ka) postanowił(a) w pełni pójść w tym kierunku, bo dzięki temu fabuła zyskała głębię.

Świetnym dodatkiem były również moce parapsychiczne bohaterów. To właśnie z ich powodu zostali wezwani do posiadłości – by pomóc jej właścicielowi. Ten motyw dodał fabule oryginalności i przypomniał mi moje ulubione filmy grozy, zwłaszcza serię Obecność, co sprawiło, że jeszcze bardziej zakochałam się w tej historii.
Bardzo polubiłam również główną czwórkę postaci: Jane, Ingrid, Giovanniego i Eliasa. Ich wspólne interakcje sprawiały, że akcja płynęła naturalnie i dynamicznie. Jane, jako główna bohaterka i oczywiste nawiązanie do Jane Eyre, bardzo dobrze oddawała ducha oryginału, a jednocześnie pasowała do nowej wersji opowieści. Ingrid i Giovanni pomagali w walce z duchami, a ich osobowości ciekawie uzupełniały całą historię. Elias, który zebrał wszystkich w posiadłości, zdecydowanie przypominał pana Rochestera – był tajemniczy, mroczny i idealny jako główny obiekt romantyczny.
Romans między Jane a Eliasem był świetnie napisany – delikatne przejście od nieufności do uczucia, czyli klasyczny motyw „od wrogów do kochanków”, który osobiście bardzo lubię. Tempo relacji było odpowiednie i dobrze wpasowane w pozostałe wydarzenia.
Podsumowując – mimo że to retelling Jane Eyre, ta historia potrafiła być oryginalna i naprawdę wyjątkowa. Najbardziej podobało mi się to, że horror był rzeczywiście straszny, a wątek romantyczny wiarygodny i wciągający. Zwroty akcji były przemyślane, a całość po prostu doskonała. Cieszę się, że mogłam ją przeczytać!