„Nie trzeba się załamywać, jest się przecież mężczyzną”

Książka, oparta na pracy magisterskiej o identycznym tytule, powstała na Wydziale Historii Uniwersytetu Warszawskiego w 2022 roku. Jej treść bazuje na relacjach byłych polskich robotników przymusowych, którzy swoje wspomnienia spisali po zakończeniu wojny w 1946 roku oraz później, w latach 1964–1965, w ramach ogólnopolskich konkursów pamiętnikarskich. Autorka, nawiązując do teorii „męskości hegemonicznej” Raewyn W. Connell oraz modelu Maddy Carey z książki Jewish Masculinity in the Holocaust Between Destruction and Construction, stworzyła własne pojęcie „depozytów męskości”. Dotyczą one ciało, cech osobowości, tożsamości narodowej i wyobrażeń o rolach społecznych przydzielanych mężczyznom, takich jak obrońca, żywiciel czy wojownik. Analiza wykazała, że doświadczenie pracy przymusowej miało dla wielu polskich mężczyzn efekt demaskulinizujący, ponieważ nie mogli pełnić tradycyjnie przypisanych sobie ról i cierpieli w obliczu nazistowskiego reżimu. W konkursowych pamiętnikach, zarówno z lat 40., jak i 60., podejmowali próby odzyskania utraconej w trakcie wojny męskości, wykorzystując różnorodne strategie narracyjne.