Nie płyń na morze

Powieść inspirowana historią rodziny saamskiej, napisana przez Elin Annę Labba, opowiada o kosztach nowoczesności i dyskretnym kolonializmie, który pochłania ziemie i domy rdzennych mieszkańców. Akcja rozgrywa się wiosną 1942 roku, gdy Ing, jej matka Ravdna i ciotka Anna, powracają jak co roku do letniego domu nad jeziorem. Jednak tym razem odkrywają, że ich wioska została zalana; poziom wody podniesiono bez ostrzeżenia, aby zwiększyć wydajność elektrowni. To, co niegdyś było jeziorem, zamieniło się w niesprzyjające morze. Kobiety ruszają, aby ocalić, co tylko się da, ale pod wodą widzą zatopiony świat drzew i dachów.W tym czasie nowoczesne społeczeństwo nieprzerwanie dąży do zaspokojenia swojego zapotrzebowania na elektryczność i luksusy, nie bacząc na szkody wyrządzane środowisku i na północne obszary zamieszkane przez Saamów. Chociaż linie przesyłowe połyskują nad ich głowami, to oni sami nie doświadczają współczesnych wygód. Ravdna, w geście sprzeciwu, planuje zbudować „dom z czterema kątami i oknem”, mimo że jako osoba prowadząca tryb życia koczowniczego, nie ma do tego uprawnień.Elin Anna Labba, zdobywczyni prestiżowej Nagrody Augusta za swój wcześniejszy reportaż „Panowie nas tu przesiedlili”, debiutuje z powieścią, która wnikliwie pokazuje relacje między matką bojowniczką a córką pragnącą odmiany życia. W całej tej historii wzrastający poziom wody przeobraża się w siłę niemalże niezależną, bowiem to, co dotychczas było źródłem życia, teraz staje się przyczyną ciągłej grozy.