Nie ma świętych

Książka, po której spodziewałam się zdecydowanie czegoś więcej. Opis zapowiadał mroczną, intensywną historię z pogranicza dark romance i psychologicznej gry drapieżników. Owszem — klimat „dark” jest tu wyczuwalny, ale romans schodzi na dalszy plan, a całość niestety nie spełniła moich oczekiwań.

Autorka próbuje zagłębić się w meandry ludzkiego umysłu, w obsesję, manipulację i utratę kontroli. Sama koncepcja nie jest zła, jednak sposób jej realizacji pozostawia wiele do życzenia. W historii pojawia się sporo absurdów — takich, które trudno zignorować — przez co kompletnie nie potrafiłam uwierzyć w przedstawione wydarzenia ani w motywacje bohaterów. Zamiast niepokoju czy napięcia, często towarzyszyło mi poczucie chaosu.

Nie była to jednak książka całkowicie fatalna. Miała potencjał i kilka intrygujących pomysłów, dlatego zupełnie nie rozumiem ogromnych zachwytów i poleceń, jakie ją otaczają. Czytało mi się ją ciężko, z trudem dotarłam do końca, zwłaszcza że opis obiecywał coś zupełnie innego. Język i wykonanie również nie pomagają — styl bywa nierówny i momentami męczący.

Największym problemem jest dla mnie tempo i konstrukcja fabuły. Odniosłam wrażenie, że autorka chciała powiedzieć zbyt wiele i zbyt szybko, wrzucając wszystkie najmocniejsze pomysły naraz, bez pozwolenia im na wybrzmienie. Zamiast stopniowo budować napięcie, akcja pędzi od jednego intensywnego momentu do drugiego, przez co wiele scen traci na wadze.

Konflikt między Cole’em a Alastorem został jedynie zarysowany, a relacja Cole’a z Marą sprawiała wrażenie niedokończonej — jakby ktoś przewinął film do połowy i wrzucił mnie w sam środek dramy i romansu, zanim zdążyłam zrozumieć, co właściwie ich do siebie doprowadziło.

A zakończenie? Niestety bardzo rozczarowujące. W moim przypadku nie wzbudziło ciekawości ani chęci sięgnięcia po kontynuację. Na ten moment zdecydowanie nie planuję czytać drugiego tomu.