Nie ma mnie bez Ciebie

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Ewy Pirce i szczerze mówiąc, nie do końca wiem, co o tym myśleć. Z jednej strony książka mnie wciągnęła, z drugiej zostawiła z dziwnym uczuciem niedosytu. I to jest właśnie to, co chcę Wam opowiedzieć. Bo „Nie ma mnie bez Ciebie" to nie jest typowa historia, którą da się ot tak zaszufladkować.

Zacznijmy od początku. Bo jest Ona, którą ktoś chciał skrzywdzić. I jest On, który stanął w jej obronie. W skutek czego sam ma teraz problemy. Zostaje zapuszkowany, a Ona, chcąc mu pomóc, składa zeznania przeciwko swojemu oprawcy, by uwolnili tego, który ją obronił. Spotykają się pierwszy raz i jest to dla nich jak grom z jasnego nieba. Ona, cicha, spokojna dziewczyna, która chciała się tylko uczyć do egzaminu, ale koleżanka z pokoju wyciągnęła ją na imprezę na plaży. I On, motocyklista, który jednocześnie odstrasza i przyciąga swoim wyglądem. Po tym jak jej pomógł, to zdecydowanie ciągnie ją do niego coraz bardziej.

Kiedy dowiaduje się, że mężczyzna wylądował w szpitalu, idzie go odwiedzić, gdzie poznaje jego matkę, z którą nawiązuje nić porozumienia. I tak coraz bardziej zbliża się do jego rodzicielki, co jemu się nie podoba. Często zaczyna dochodzić między nimi do spięć seksualnych, przez co odnosiłam wrażenie, że zachowuje się tak samo jak ten typ, którego przetrącił, za to, co chciał jej zrobić. I właśnie w tych momentach książka przestawała mi się podobać.

I choć czyta się ją szybko, to jakoś w połowie zaczynałam robić coraz dłuższe przerwy w czytaniu, bo przestało mi się to podobać. Niby ona też chciała, ale on za bardzo naciskał. Takie odniosłam wrażenie. I im bliżej byłam końca, tym mniej chciało mi się czytać dalej. A jak już skończyłam, to poczułam ulgę, że to już koniec. I kurcze, no aż mi szkoda, bo z początku naprawdę podobała mi się ta książka i czytało się dobrze, ale później coś tam zgrzytało i zaczęłam się tylko przy niej irytować. Motylków nie czułam. Po dojściu do końca nie czułam też takiej ciekawości, by od razu sięgnąć po drugi tom.

Czytało mi się to szybko, bo nie ma tu zbędnego rozwlekania. Nie ma scen, które są tylko po to, żeby książka była grubsza. Wszystko jest tu po coś. I to jest rzadkość, bo wiele książek próbuje na siłę wydłużyć fabułę, a tu po prostu wszystko gra. Ewa Pirce napisała coś, co nie jest typowe. I to jest dla mnie ważne, bo nie lubię czytać książek, które są jak wszystkie inne. Ta jest inna. Jest zabawna, jest lekka, ale nie jest głupia. I to jest chyba największy komplement, jaki mogę jej dać.

Podsumowując, jak ktoś szuka czegoś, co go rozbawi, co nie jest poważne, co nie udaje, że jest czymś, czym nie jest, to „Nie ma mnie bez Ciebie" będzie strzałem w dziesiątkę. Ja osobiście bawiłam się przy tym świetnie i z chęcią przeczytałabym więcej. Już dawno nie czytałam nic, co by mnie tak rozbawiło. Dla mnie to było ogromne przeżycie, mimo że nie wszystko idealnie zagrało. To nie jest książka, która zostaje w głowie na zawsze, ale na pewno warto ją przeczytać.