Narracje migracyjne w literaturze polskiej XX i XXI wieku

Migracja jest jednym z kluczowych doświadczeń ludzkich zarówno w XX, jak i XXI wieku. Opowieści migracyjne badają zmiany w tożsamości osoby, która je przeżywa, a także proces zdobywania i przyswajania miejsc wcześniej zajmowanych przez innych. Również ważne są warunki, w których te narracje powstają. Charakteryzują się one cechami performatywnymi, ponieważ w szczególny sposób przekształcają miejsca i ludzi, którzy wchodzą z nimi w interakcję. Takie historie pozwalają na przekraczanie tradycyjnych wzorców narracyjnych stosowanych przez kulturę do opisywania już opuszczonych miejsc. Łamią ograniczenia tych wzorców i podejmują próbę dokonywania „przekładu kulturowego”, tworząc nowe schematy komunikacyjne dla doświadczeń, które nie zostały w pełni przyswojone przez zbiorową świadomość społeczności związanej z migracją. Ten „przekład” podkreśla znaczenie języka w kształtowaniu tożsamości hybrydowego podmiotu i przestrzeni, która może być opuszczona, wybrana, oswajana lub wyobrażana, i wymaga nowych narzędzi badawczych. Książka jest zbiorem tekstów omawianych podczas drugiej konferencji zorganizowanej przez Centrum Badań Dyskursów Postzależnościowych oraz Pracownię Antropologicznych Problemów Literatury na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, która miała miejsce w dniach 5-6 maja 2011 roku. "Narracje migracyjne w literaturze polskiej XX i XXI wieku" to drugi tom serii publikowanej pod patronatem Centrum Badań Dyskursów Postzależnościowych.