Nad Wilią i Wilenką

Do drogiego Czytelnika: Książka, którą trzymasz w rękach, bada fascynującą możliwość bycia Litwinem i Polakiem jednocześnie. Autorka szczegółowo opisuje ten interesujący fenomen na tle historii Wilna w latach 1791-1825, co może być zaskoczeniem dla wielu, ponieważ ten okres nie jest powszechnie uwzględniany w tradycyjnych podziałach historycznych. Ten czas ma kluczowe znaczenie dla formowania się tożsamości mieszkańców Litwy, bowiem wówczas Polska zaczęła się przekształcać w państwo narodowe, a większość Litwinów mówiła i czuła po polsku.Wilno przeszło proces polonizacji już w XVII wieku, stając się ważnym ogniskiem dla rozprzestrzeniania się tej kulturowej fuzji na całą Litwę. W drugiej połowie XVIII stulecia, kiedy istnienie państwa było zagrożone, wykształciły się nowoczesne idee narodu, ojczyzny i patriotyzmu, prowadząc do kształtowania nowoczesnej tożsamości obywatelskiej. Jednak przekazanie Litwy pod kontrolę rosyjską oznaczało utratę suwerenności i początku niewoli, prowadząc do zamiany praw obywatelskich na poddaństwo.Rosnąca nostalgiczna tęsknota za wolnością skłoniła wielu Litwinów do poszukiwania jej w związkach z Polską, co zaowocowało próbami powstańczymi i konspiracyjnymi działaniami, łączące Litwę z podzielonym, lecz zjednoczonym wspólną ideą państwem polskim.