Na ostatniej placówce

W tym poruszającym dzienniku autentyczna panna z Kresów notuje codzienne wydarzenia zarówno z życia publicznego, jak i własne osobiste przeżycia, będące odbiciem burzliwej i nieprzewidywalnej historii tamtych czasów. W samym sercu konfliktów, zamieszek i przemarszów wojsk staje się ona niezłomnym organizatorem polskich szkół, prowadzi szpital, ukrywa uciekinierów i wspiera działania kulturalne w całej okolicy. Jednocześnie stawia czoła osobistym tragediom, takim jak rozłąka z ukochanym czy śmierć ojca, ale także cieszy się radościami i zaszczytami, jak choćby możliwością przyjęcia Józefa Hallera w swoim domu i późniejsze spotkanie z nim w Warszawie, gdzie miała okazję przeczytać mu fragmenty swojego dziennika. Ten zapiski są świadectwem jej niezwykłej odwagi i determinacji, połączonych z delikatną nutą sentymentalizmu w pielęgnowaniu najwyższych wartości. Heroiczna kresowianka, przez swoją nieco sentymentalną naturę, z całych sił stara się chronić rodzinny dwór przed zniszczeniem, nie tylko jako miejsce pełne ciepłych wspomnień, ale przede wszystkim jako ostoję polskości i głębokiej wiary na ukochanych Kresach.